Atleet in de kijker: De Driedaagse van Cédric Pape in Italië (Stelvio).

Het verhaal over mijn fietservaring in Italië: De Stelvio en de Gavia. Of hoe Floris de Gavia de “De Cavia” noemt.

In het najaar van 2015 heeft Floris, een vriend van mi,j deelgenomen aan een fietsvakantie in de Pyreneeën. Floris vroeg of ik zin had om in juni mee te gaan naar de Gavia en de Stelvio met de Krant van West-Vlaanderen in samenwerking met Flamme Rouge. Ik heb even getwijfeld of ik dat wel zou aankunnen. In samenspraak met mama moest ik aan één voorwaarde voldoen: Mij laten begeleiden door een erkend sportlabo. Ik koos voor Pulso-preventielab te Zwevegem, na aanwezig te zijn op hun infosessie tijdens de bijeenkomst van Flamme Rouge. Mijn eerste afspraak was in december 2015, waar ik een fietstest aflegde om te kijken hoe het gesteld was met mijn conditie en wat mijn werkpunten zouden worden. Ik moest iedere maand een schema volgen dat Matthias (mijn trainer/coach) me doorstuurde. Door mijn job als tuinman (groendienst van Optima T ) die zwaar is, was dit niet altijd even makkelijk. Soms dacht ik: Is dit wel allemaal de moeite waard? Halfweg mei werd er opnieuw een test afgelegd om mijn evolutie te evalueren. Het resultaat was dat ik 11min langer kon fietsen en dat ik ook was afgevallen. Mijn coach Matthias was zeer tevreden over mijn resultaat en toewijding om het schema te volgen.

Wat later was de grote dag aangebroken: De reis richting Italië van vier dagen kon starten. Onze eerste maaltijd namen we in het hotel Nevada Bormio, om daarna de berg Bormio 2000 te beklimmen. Ik had een goed gevoel tijdens de beklimming van de 1ste berg van deze vakantie. ’s Avonds waren we moe maar voldaan na onze eerste lange dag in de bergen. De volgende dag stond Passo de Gavia of “Cavia” op het programma. Mijn eerste uitdaging, een berg van 25km, eerst naar het skistation Saint Catharina, waar het mooiste gedeelte van de klim begon. De ene haarspeldbocht na de andere. Naar het einde van de klim toe is het vooral zwaar tussen km 20 en 22, daar heb ik het meest afgezien. De euforie als je boven komt is niet te beschrijven. Nu weet ik waarom ik getraind heb, mijn eerste grote col is binnen! Ik was meer dan tevreden.

pape3

Nu moest ik nog naar beneden rijden, waar de bevoorrading opgesteld stond. Daar kon ik nieuwe energie op doen die we nodig om de volgende berg,  Lago di Cancano, te beklimmen. Een berg van 11km. Deze berg is niet gekend, maar onterecht, het is een absolute aanrader. Het was meteen ook de laatste klim van de dag, daarna fietsten we nog naar het hotel voor een warme douche en een deugddoende massage van een mooie Italiaanse jonge dame. Na de massage genoten we van het avondmaal met een goeie fles wijn bij de hand, om na te praten over wat we die dag hadden beleefd. Met een goed gevoel gingen we naar ons bed voor een welverdiende nachtrust want de volgende dag was het D-day: De Stelvio beklimmen. Met de nodige stress stond ik die morgen op. Eerst nam ik een rijkelijk ontbijt zodat ik goed opgeladen de Stelvio kon beklimmen. De bedoeling was om de twee kanten op te rijden, namelijk via Bormio en Praco. Maar dan sloeg het noodlot toe… Ik trapte mijn ketting kapot aan de kant van Bormio, de tranen stonden in mijn ogen. Gelukkig was Pedro daar, hij zei tegen mij “Beter een ketting kapot stampen dan een arm of een been breken”. Hij had wel gelijk! Ik heb die dag leren relativeren! Ik moest wachten op de volgwagen, want verder rijden met een gebroken ketting kon ik niet. Met pijn in het hart stapte ik in de volgwagen bij Joël, de assistent van Flamme Rouge. Vanuit de volgwagen moedigde ik de andere groepsgenoten aan die wel boven geraakten, daarvoor PROFICIAT !pape2

Samen met Jos was ik vroeger in het hotel, waar hij met heel veel geduld mijn ketting repareerde. BEDANKT JOS! Dankzij Jos kon ik zondagmorgen opnieuw fietsen voor de laatste keer in Italië. Op het programma stond een rustig rit. Een klim van 9 tot 10km en een rit van 20 à 25km. Eenmaal aangekomen in het hotel moesten we onze fietsen in de aanhangwagen steken en een douche nemen voor het laatste middagmaal. De bus kwam ons ophalen om 15u30. We vertrokken naar het vliegveld van Milaan Bergamo om in te checken richting Charleroi. Aangekomen in België stal Floris de show. Hij wou met een stewardess op de foto en dat is hem gelukt. Nadien keerden we terug richting het vertrouwde Roeselare.

Bedankt aan het team van Pulso-Preventielab, Flamme Rouge en Pedro van KW(Krant van West-Vlaanderen) voor de begeleiding en het organiseren van de mooie reis.

Eén ding heb ik geleerd deze reis en dat is leren RELATIVEREN nietwaar Pedro?

Pape Cédric

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.