Atleet in de kijker: Wim behaalt goud op de Marmotte des Alpes!

De Marmotte des Alpes…

Ik ben een fervente wielertoerist van 49 jaar en had in het verleden al drie (!) keer de Marmotte des Alpes gereden. Deze staat bekend als “De zwaarste Granfondo ter wereld”. Nog nooit was het mij gelukt om goud te behalen in deze wedstrijd. Reeds 2x strandde ik met zilver aan de eindmeet, een derde maal moest ik opgeven wegens maagproblemen. Maar ik was vastbesloten om toch één keer in mijn carrière het doel te bereiken, goud halen was en bleef het hoofddoel.

Via mijn zoon, die nog competitie wielrennen gedaan heeft, kwam ik in contact met het pulso-preventielab. Deze mensen begeleiden sporters op alle niveaus en konden mij dus misschien helpen richting het doel waar ik al 3x naast gegrepen had. Na een afspraak gemaakt te hebben met Matthias Boetens mocht ik in februari al een eerste test gaan afleggen. De resultaten waren erbarmelijk vond ik zelf, er was nog een hele weg af te leggen gaf ook Matthias aan. Enkele dagen later kreeg ik mijn schema om te beginnen trainen, de voorbereiding voor goud was ingezet.

Ik wou het schema van Matthias zo goed mogelijk naleven, wat zeker niet evident is als men ook gaat werken. Ik ben vertegenwoordiger en zit dus meestal in mijn wagen, heb dan ook nog wat werk als ik thuis kom en moest hier dan ook nog mijn trainingen zien tussen te passen. Maar ik had me een doel gesteld en ik zou alles geven de komende maanden om dit doel te bereiken!

In het begin viel dit echt niet mee en ik heb dan ook ettelijke malen mijn rollen vervloekt. Maar naarmate de trainingen vorderden werd mijn conditie ook merkelijk beter. Ik lette ook steeds meer op mijn voeding en probeerde alcohol te mijden. In mei werd dan een tweede test, ter evaluatie van de vooruitgang, door Matthias afgenomen. Daaruit bleek dat de conditie al stukken beter was, maar om het goud te behalen moesten er toch nog enkele percentjes bij !!!

Ik bleef doortrainen tot de laatste dag en eindelijk was het dan zover… 02 Juli 2017. Nu of nooit… Want ik had me voorgenomen, wat het resultaat ook mocht zijn, om hierna nooit meer deel te nemen. Ik voelde me goed bij de start en op de tonen van Iron Maiden gingen we van start. Dit was toch wel een kippenvelmomentje.

Ik had op voorhand een schema gemaakt om te zien op welk tijdstip ik de cols moest bereiken om binnen de tijdslimiet van een gouden medaille te blijven. Na de eerste beklimming (Glandon) lag ik een minuutje voor op schema. Daarna volgde de Télégraphe en daar was mijn voorsprong al een half uur! Als ik dit maar kon volhouden… Ik voelde me nog steeds goed, maar nu volgden nog de Galibier en Alpe D’Huez, twee niet te onderschatten beklimmingen wist ik van de vorige jaren.

Op de top van de Galibier had ik mijn voorsprong echter uitgebouwd naar 45 minuten. Dit mocht niet meer mislopen, maar “ de man met de hamer “ kon toch nog ieder moment toeslaan natuurlijk. Maar het bleef echt goed draaien en aan de voet van Alpe D’Huez had ik zelfs 2 uur en 20 minuten om op tijd binnen te zijn!

Ik hield me Froomegewijs mooi aan de zones en heb de Alpe beklommen in 1 uur 20 min.

Zodoende had ik nog één uur over op de tijdslimiet die de grens vormde tussen goud en zilver, waar ik vroeger reeds mijn tanden op had stukgebeten. Toen ik dus na 7 uur 47 minuten de finish bereikte voelde ik me euforisch. Het gevoel dat je dan krijgt… echt kippenvel !

I  DID  IT! GOLD!

Ik heb zeker nog een uur op Alpe D’Huez rondgelopen als een fiere gieter met de gouden medaille rond mijn nek. Apetrots! Zonder Matthias en zijn trainingsschema was me dit zeker niet gelukt, veel dank daarvoor. Ook wil ik hierbij ook mijn vrouw echt bedanken voor de steun en het begrip dat ze ervoor over had om mij m’n droom te laten waarmaken .

Bedankt !!!

Wim Penninck

Ruben Van der Haeghen vervoegt ons coaching team!

Vanaf september krijgen onze coaches Bart, Stefaan en Matthias versterking van wielercoach Ruben Van der Haeghen. Hij heeft het diploma master in de bewegingswetenschappen behaald aan de Universiteit Gent en combineerde dit met het afwerken van de trainer A wielrennen bij de VTS. Ruben is zelf ook nog actief in het peloton als eliterenner zonder contract met in 2017 reeds 2 zeges op zijn naam, en kent een passie voor verschillende sporttakken. Net zoals onze andere coaches is hij dus actief betrokken bij de sport en kan hij zo de praktische ervaring koppelen met de juiste wetenschappelijke achtergrond om sporters te helpen met succes hun doelen bereiken.

Ruben zal instaan bij Pulso voor het afnemen van inspanningstesten en de begeleiding van sporters en wielrenners van elk niveau. Met deze versterking van het team kan Pulso-Preventielab blijven inzetten op kwalitatieve begeleiding van sporters met gebruik van de nieuwste inzichten en methodes.

Welkom Ruben!

Atleet in de kijker: Nancy finisht Les Trois Ballons!

December 2016.

Op een gezellige avond op café met fietsvrienden besluiten we om samen een grote uitdaging aan te gaan, nl. Les 3 ballons in de Vogezen: 211km met 4400 HM. Allemaal vlug gezegd tussen pot en pint tot ik mij eens verder ging informeren wat les 3 Ballons eigenlijk werkelijk inhoudt. Amai, niet zomaar een zondagsritje. Ik als mountainbikester had nog nooit een rit boven de 120km gereden, zelfs niet met de racefiets. Er was dus nog heel wat werk aan de winkel voor mij, zonder hulp zou mij dat niet lukken. Via sportdokter Bruno Vanhecke ben ik bij Pulso-Preventielab terechtgekomen.

Op 4 februari heb ik een lactaattest afgelegd bij Pulso om te kijken hoe het met mijn conditie was gesteld. Die dag was ik erg zenuwachtig, net alsof ik een examen moest gaan afleggen en bang afwachten naar het resultaat. Bij de bespreking met Matthias over mijn behaalde resultaten bleek al vlug dat mijn basisconditie niet goed genoeg was. Als recreatieve fietser scoorde ik niet slecht, maar het doel dat ik wilde bereiken was van hoger niveau. Om ‘Les 3 ballons’ op een aangename manier af te leggen was er dus nog veel werk aan mijn conditie. Hij gaf mij trainingsadvies over hoe ik best tewerk ging. Ik moest leren fietsen op mijn vetreserves, d.w.z. dat ik vanaf nu heel vaak moest gaan fietsen op een rustiger tempo. De intensievere trainingen moest ik voorlopig vermijden. Al die zones en richtlijnen waren voor mij wereldvreemd. Matthias stelde een programma op voor 3 maanden zodat ik in detail wist wat ik elke dag moest doen om mijn conditie te verbeteren.

Op 13 februari ging ik van start. De eerste weken verliepen niet zo vlotjes, ik moest mijn hartslag en trapfrequentie in het oog houden en was dit totaal niet gewoon. Het voelde net alsof ik met de rem op fietste. Algauw kreeg ik ook het gevoel dat ik niet comfortabel zat op mijn fiets. Heb dan opnieuw contact opgenomen met Pulso voor een zadeldrukmeting en een fietsafstelling. Alphonse heeft mij daarbij perfect geholpen en heb verschillende zadels mogen uittesten tot ik de juiste had gevonden.

De tweede en de derde maand verliepen al heel wat vlotter. Ik kreeg al meer klimkrachttrainingen voorgeschoteld en mocht al eens wat harder gaan op training. Het jaagpad juist vlakbij de deur was ideaal om mijn bloktrainingen uit te voeren, geen verkeer waarbij ik de sprints zonder onderbreking kon afwerken. Kilometers en uren heb ik op het pad gereden. Voor de nuchtere duurtrainingen heb ik fietsrollen geleend van een vriend, want om 7u s morgens was het nog donker in de wintermaanden. Tijdens mijn trainingen moest ik ook heel veel aandacht schenken aan de voeding, want ook mijn suikers en vocht juist aanvullen zou heel belangrijk worden tijdens ‘Les 3 Ballons’. Een laatste test twee weken voor mijn vertrek naar de Vogezen, was ‘La Flèche de Wallonie’ proberen uit te rijden, 223km met 3300HM. Een reeks bekende Waalse hellingen zoals Stockeu en Wanneranval hebben mij de das omgedaan. Helemaal kapot, leeg en last van de brandende zon (28 graden) moest ik opgeven na 184km. Ik was enorm ontgoocheld in mij zelf en belde nog even met Matthias over hoe het verder moest. De week voor vertrek heb ik niet meer gesport en iedere dag probeerde ik vroeg te gaan slapen om de beentjes wat te sparen voor de ‘big day’. Met 2300 km in de benen vertrok ik naar de Vogezen.

10 juni, dag van de waarheid, de wedstrijddag.
Om 5.30u liep de wekker al af, tijd voor een stevig ontbijt. De weergoden waren ons goed gezind, een stralend zonnetje piepte tussen de wolken door. Tegen 7 uur stonden we al aan de start in Luxeuil-les-Bains. Bij het startschot was het als een bende op hol geslagen wilde paarden die vertrokken. Ik liet die bende aan mij voorbijrijden en liet me niet meeslepen.

De eerste echte beklimming kwam er na 70km, Ballon de Servance 14km lang , gemiddeld 4,8%, hoogtemeters 656, max 8.5%. Ik probeerde mijn hartslag rond de 160 te houden, vond een ideaal tempo en haspelde dit uiteindelijk af zonder probleem. Boven voelde ik dat ik nog genoeg reserves had. De kunst was om genoeg energie over te houden voor de rest van de dag. De afdalingen waren al even steil en zeker niet zonder gevaar. De tweede beklimming was Col d’Oderen, 7km lang, gemiddeld 5.9%. Deze nam ik terug rustig op mijn eigen tempo en genoot ik van de prachtige natuur. De koers vervolgde zich naar de 3de grote beklimming. De enige echte Grand Ballon, 16km lang, gemiddeld 6.2%,. Een uitdagende klim, de eerste helft tot in Marktstein was goed te doen, maar tijdens de laatste 6.5km kon je flink kapot gaan. Doseren, doseren en nogmaals doseren ging er door mijn hoofd en tussendoor bars eten en veel drinken. Na meer dan twee uren klimmen bereikte ik de top op 1325 meters hoogte. Ik voelde mij super als ik rond me keek, het panorama was adembenemend.

Na de Grand Ballon werd het finale luik aangevat. Col du Hundsruck, 8,4km, gemiddeld 4.1%: Hier begon ik mijn benen te voelen, vermoeidheid stak de kop en kreeg ik het moeilijk. Ik was genoodzaakt om 10 minuutjes te pauzeren in de schaduw en een extra gelletje met cafeïne op te nemen, dit gaf mij terug een boost om verder te gaan. De afdaling door het dal was de aanloop naar de Ballon d’Alsace. Ik zat me te sparen voor de klim van 11.8km die er nog zat aan te komen.

Onderweg naar de Ballon d’Alsace nog eventjes glimlachen naar de fotograaf en daarna weer door naar de top. Een mooie klim, weinig verkeer en lekker veel schaduw, de temperaturen liepen op tot 26 graden. Het leuke aan deze klim was, dat er na een steil stuk altijd een stukje vlak of zelfs een korte afdaling volgde. Ideaal om te recupereren .
Na 203km kwam nu, als klap op de vuurpijl, de gevreesde Planche des Belles Filles, 7km aan 8.4% met max 22%! Een buitengewoon onregelmatige en nare puist. Al van de eerste steile meters harkte ik mij een weg naar boven. Het was de eerste helling sinds de start dat ik echt in het rood ging. Eventjes moest ik stoppen om de beentjes een beetje te laten recupereren. Terug op de fiets want het einde was in zicht. De laatste 400 meters waren een hel, 22%, een echte kuitenbijter maar zigzaggend ging ik naar boven. Het was echt dood gaan, maar eenmaal boven was de ontlading van emoties niet meer te houden…tranen van geluk…vrienden stonden daar klaar om mij te feliciteren. Ik had het gehaald, de Granfondo uitgereden. Met een tijd van 13.01u gestrand op de 1778ste plaats, goed voor een bronzen brevet. Ik ben super trots op mezelf, een fantastische ervaring om nooit meer te vergeten. Dit alles met dank aan het team van Pulso-Preventielab.

Groetjes Nancy.