Atleet in de kijker: Wim behaalt goud op de Marmotte des Alpes!

De Marmotte des Alpes…

Ik ben een fervente wielertoerist van 49 jaar en had in het verleden al drie (!) keer de Marmotte des Alpes gereden. Deze staat bekend als “De zwaarste Granfondo ter wereld”. Nog nooit was het mij gelukt om goud te behalen in deze wedstrijd. Reeds 2x strandde ik met zilver aan de eindmeet, een derde maal moest ik opgeven wegens maagproblemen. Maar ik was vastbesloten om toch één keer in mijn carrière het doel te bereiken, goud halen was en bleef het hoofddoel.

Via mijn zoon, die nog competitie wielrennen gedaan heeft, kwam ik in contact met het pulso-preventielab. Deze mensen begeleiden sporters op alle niveaus en konden mij dus misschien helpen richting het doel waar ik al 3x naast gegrepen had. Na een afspraak gemaakt te hebben met Matthias Boetens mocht ik in februari al een eerste test gaan afleggen. De resultaten waren erbarmelijk vond ik zelf, er was nog een hele weg af te leggen gaf ook Matthias aan. Enkele dagen later kreeg ik mijn schema om te beginnen trainen, de voorbereiding voor goud was ingezet.

Ik wou het schema van Matthias zo goed mogelijk naleven, wat zeker niet evident is als men ook gaat werken. Ik ben vertegenwoordiger en zit dus meestal in mijn wagen, heb dan ook nog wat werk als ik thuis kom en moest hier dan ook nog mijn trainingen zien tussen te passen. Maar ik had me een doel gesteld en ik zou alles geven de komende maanden om dit doel te bereiken!

In het begin viel dit echt niet mee en ik heb dan ook ettelijke malen mijn rollen vervloekt. Maar naarmate de trainingen vorderden werd mijn conditie ook merkelijk beter. Ik lette ook steeds meer op mijn voeding en probeerde alcohol te mijden. In mei werd dan een tweede test, ter evaluatie van de vooruitgang, door Matthias afgenomen. Daaruit bleek dat de conditie al stukken beter was, maar om het goud te behalen moesten er toch nog enkele percentjes bij !!!

Ik bleef doortrainen tot de laatste dag en eindelijk was het dan zover… 02 Juli 2017. Nu of nooit… Want ik had me voorgenomen, wat het resultaat ook mocht zijn, om hierna nooit meer deel te nemen. Ik voelde me goed bij de start en op de tonen van Iron Maiden gingen we van start. Dit was toch wel een kippenvelmomentje.

Ik had op voorhand een schema gemaakt om te zien op welk tijdstip ik de cols moest bereiken om binnen de tijdslimiet van een gouden medaille te blijven. Na de eerste beklimming (Glandon) lag ik een minuutje voor op schema. Daarna volgde de Télégraphe en daar was mijn voorsprong al een half uur! Als ik dit maar kon volhouden… Ik voelde me nog steeds goed, maar nu volgden nog de Galibier en Alpe D’Huez, twee niet te onderschatten beklimmingen wist ik van de vorige jaren.

Op de top van de Galibier had ik mijn voorsprong echter uitgebouwd naar 45 minuten. Dit mocht niet meer mislopen, maar “ de man met de hamer “ kon toch nog ieder moment toeslaan natuurlijk. Maar het bleef echt goed draaien en aan de voet van Alpe D’Huez had ik zelfs 2 uur en 20 minuten om op tijd binnen te zijn!

Ik hield me Froomegewijs mooi aan de zones en heb de Alpe beklommen in 1 uur 20 min.

Zodoende had ik nog één uur over op de tijdslimiet die de grens vormde tussen goud en zilver, waar ik vroeger reeds mijn tanden op had stukgebeten. Toen ik dus na 7 uur 47 minuten de finish bereikte voelde ik me euforisch. Het gevoel dat je dan krijgt… echt kippenvel !

I  DID  IT! GOLD!

Ik heb zeker nog een uur op Alpe D’Huez rondgelopen als een fiere gieter met de gouden medaille rond mijn nek. Apetrots! Zonder Matthias en zijn trainingsschema was me dit zeker niet gelukt, veel dank daarvoor. Ook wil ik hierbij ook mijn vrouw echt bedanken voor de steun en het begrip dat ze ervoor over had om mij m’n droom te laten waarmaken .

Bedankt !!!

Wim Penninck

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.