Atleten in de kijker: Jogging Club Waregem presteert sterk op marathon in Amsterdam

Marathon van Amsterdam: Onze eerste keer met lactaattesten en schema’s

Nadat we met Pulso reeds een paar lactaattesten met de hele groep achter de rug hadden, kwam stilaan het idee om eens op een marathon voor te bereiden op basis van een schema. Tot dan had iedereen binnen de club zichzelf zo goed als mogelijk begeleid via zelf gevonden schema’s, gedownload op internet of gekregen via een vriend marathon loper in combinatie met de loopzones die ze kregen op de lactaattesten. Toen ik het idee voorstelde aan de club waren direct een paar leden verkocht. Op die manier waren er 18 enthousiastelingen, waarvan 10 een marathon en 8 een halve marathon inplanden voor 21 oktober in Amsterdam.

Met deze vraag stapte ik af op Pulso om te bekijken wat de beste oplossing was. Matthias stelde me een aantal opties voor, elk met hun prijs, voor – en nadelen. Ofwel koos iedereen voor een individueel schema, ofwel konden er ook schema’s opgemaakt worden voor de gehele groep opgesplitst in halve en volledige marathon. Hij wees me er ook direct op dat de schema’s opgemaakt werden met als basisidee dat iedereen de (halve) marathon zou uitlopen zonder problemen en vooral dat iedereen blessurevrij aan de start zou komen. Tijd was van geen belang. Mijn vraag om schema’s op te maken volgens geschatte eindtijd ving dus bot, omdat hier dan echt wel meer individueel moet gewerkt worden. Bovendien werd me door Pulso aangeraden schema’s op te stellen voor een minimum periode van 6 maanden om een blessurevrije en correcte opbouw te kunnen voorzien. Probleem hiervoor echter was de vraag hoeveel keer per week er dan wel moest worden getraind? Twee trainingen stonden vast: Op dinsdag trainden we met de club op de atletiekpiste en op donderdag liepen we ook samen. Bovendien liepen ook veel deelnemers tijdens het weekend een lange duurloop. Uiteindelijk werd een gemene deler gevonden van 4 trainingen per week.

Twee schema’s werden door de club aangekocht. Namelijk een voorbereiding voor de marathon en voor de halve marathon. Matthias integreerde ook de wedstrijden en groepstrainingen die we met de club afwerkten gedurende de voorbereidingsperiode. Op die manier kregen we de kans om eindelijk te trainen volgens de resultaten van onze lactaattesten, want de schema’s werden ook opgemaakt op basis van de verschillende zone’s. Als coach was het dus vrij eenvoudig om richtlijnen te geven tijdens de groepstrainingen, op basis van de zones die vermeld werden in het schema (REG, LSD, ID, ED, OT, IIL en IIK). Bovendien werden er ook core stability oefeningen ingebouwd in onze voorbereiding. Die oefeningen kregen we ook uitvoerig gedocumenteerd van Pulso. Een andere nieuwigheid voor de leden was de integratie van squat jumps in het schema, iets wat we vooraf nog nooit hadden gehoord, laat staan toegepast tijdens de voorbereiding.

Op 1 mei gingen we van start met de beide schema’s. Groot voordeel was dat we samen de oefeningen deden en dus m.a.w. samen hebben afgezien op training. Al gauw vormden er zich groepjes die min of meer in dezelfde zones trainden. Zes maanden lijkt veel maar met genoeg recuperatie tussen de trainingen was deze voorbereiding heel goed vol te houden. Natuurlijk werden de trainingen intensiever, maar door het geleidelijk opbouwen van de trainingsarbeid viel de inspanning nogal mee. Bovendien was het samen trainen een niet te onderschatten motivator voor velen van ons. Ik merkte wel dat sommige atleten niet konden weerstaan aan de verleiding om toch meer te trainen dan voorzien. Uiteraard is dit een persoonlijke keuze die iedereen zelf wel aanvoelt. De ene atleet kan immers meer belasting aan dan de andere. Op te merken valt echter dat in de schema’s de nodige recuperatie- en taperingstijd werden ingebouwd.

Persoonlijk heb ik slechts in 2 weken de trainingsarbeid van 4 naar 6 dagen gebracht (5 weken vóór de marathon), maar al gauw merkte ik dat de verhoogde trainingsarbeid mijn recuperatie niet ten goede kwam. Op het einde van het schema werkten we ook de lange duurlopen in LSD gezamenlijk af. Wellicht omwille van vermoeidheid merkte ik dat bepaalde atleten boven hun hartslag trainden. Duurlopen werkt men dus best af met atleten die ongeveer dezelfde snelheid in een bepaalde zone aankunnen. Tijdens de duurlopen waren ook de versnellingen in ID een nieuwigheid voor ons (bvb 3 x 8’ blokken afwisselend in ID-ED tempo).

En dan kwam het weekend van de wedstrijd!! Iedereen keek er hoopvol naar uit. Ik liep, in principe (zet ik er voor alle zekerheid bij), mijn laatste marathon. Mijn doel was om een tijd te halen die dicht aanleunde bij de 3u34’31” van mijn eerste marathon in 2001. Voor mijn 19 voorgaande marathons  trainde ik 6 keer per week gedurende 12 weken en kwam zo aan een goeie 1000km voorbereiding. En alhoewel het gevoel goed was, kon ik mij  niet van de indruk ontdoen dat ik te weinig had getraind (op 24 weken 1265km). Niets was echter minder waar. Mijn marathon heb ik kunnen afwerken in 3u37’21”. Hiermee eindigde ik op plaats 25 op 253 in mijn leeftijdscategorie (+60) en 3190ste overall op 12135 deelnemers. Op 17 jaar boette ik slechts 3’ in.

Het voornaamste echter is dat ik dankzij het schema van Pulso mijn marathon op een veel efficiëntere manier heb kunnen voorbereiden en nu een schema heb dat precies voldoet aan de verhouding trainingsarbeid/recuperatie, iets wat op mijn leeftijd (63) heel belangrijk wordt. Mijn voornemen om te stoppen met marathons heeft dus een flinke knauw gekregen dankzij de begeleiding van Pulso en wie weet sta ik volgend jaar opnieuw tussen de bende jonge veulens aan de start van mijn 21ste marathon !!

Van onze hele groep werkten 2 leden hun eerste marathon af zonder problemen, een 4-tal leden verbeterde hun PR op de marathon of op de halve marathon. De anderen liepen inderdaad zoals voorspeld door Pulso hun wedstrijd uit zonder enige problemen.

Dank aan Pulso dus en we horen of zien elkaar nog wel voor een andere uitdaging !!

Eddy Desmet

Joggingclub Waregem

Atleet in de kijker: De Brutal Extreme Triatlon van bedrijfsleider Bart Vuylsteke

Llianberries – Wales: The Brutal Extreme Triatlon

Pre Race Prep

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens een verslag gemaakt heb van mijn triatlon avonturen. Dit jaar lag de focus vooral op het afvinken van de lijstjes. Het jaar begon met de Epic 300km die heel vlot ging, daarna de Trinatura La Roche waar ik ferm onder de indruk was van deze zware formule die niet moest onderdoen voor een Ironman. De eerste volledige triatlon dit jaar deed ik in Hever Castle, een heel mooie setting, vriendelijke organisatie en een podium plaats in mijn age group was het resultaat in deze wedstrijd die ik iedereen aanraad.

 

Dé topper dit jaar was echter de Brutal Extreme Triatlon in Llanberis-Wales. De naam zegt het zelf, deze wedstrijd is eigenlijk alleen maar geschikt voor deelnemers met een hoek af. Vier kilometer zwemmen in water van 16 graden, gevolgd door 188 km fietsen in het ruwe landschap van Snowdonia met vervolgens 3 rondes van 8.5 km trailrun rond het meer. Als toetje de Snowdon beklimmen tot 1085m hoogte en terug. Deze wedstrijd bestond ook in een halve vorm, maar voor degene waar geen hoek meer aan te vinden is ook in dubbele formule… Lang heb ik ervan gedroomd om ooit eens deze dubbele wedstrijd te doen, maar tijdens mijn wedstrijd is toch wel gebleken dat dit echt wel gekkenwerk is.

The Race

Woensdagavond kwamen we aan na een lange auto rit doorheen een met wegenwerken bezaaid Groot Brittannië, we checkten in bij het idyllische Victoria Snowdon – waar de tijd bleef stille staan en de dieren nog konden praten. Virginie en ik waren onder de indruk van de prachtige omgeving, de bergen, watervallen en de vele schapen. Een prachtige setting om eens mentaal tot het gaatje te gaan. 

De organisatie van de wedstrijd was eerder los amateuristisch te noemen…’Waar zet ik mijn fiets ?’Waar je plaats vindt.- ‘Waar worden de transitie zakken geplaatst?’Welke zakken? Zet je tas maar …… waar je plaats vindt.

De wisselzone was één grote tent die bevolkt werd met de halve en volledige triatleten. Een aparte tent was er voor de dubbele zotten, maar al bij al was er ergens een systeem in te vinden. Goed, zaterdagmorgen om 6h50 werden alle atleten (het was een gezamenlijke start) uitgenodigd het koude water in te duiken. Dat van dat koude water klopte, het duurde toch een minuut of vijf eer ik er wat aan gewend was En toen werd er afgeteld en mochten we beschikken.

Ik vertrok naar mijn doen rustig in een normaal tempo maar zag dat ik hiermee al dicht bij de kop van de wedstrijd zat. Welke wedstrijd het was wist ik niet, maar ik kon vlot profiteren om in de voeten te zwemmen in een tempo dat ik makkelijk aankon. Er waren 4 rondes te zwemmen en de tweede ronde moesten we uit het water om te laten zien dat we niet onderkoeld waren. Na de Australian exit  die benaming vloekte toch wel wat met de temperatuur, terug het water in en ik zag tot mijn verbazing dat er zich nog één atleet voor mij bevond, een tussenspurtje naar de voeten en mooi laten meedrijven. Na het zwemmen mochten we door een schaapsweide die vergeven was van de bruine hoopjes naar de wisselzone toe, fietskledij aan en hopla op de fiets om de 4 rondes van 45 km aan te vatten.

Vanaf het eerste moment op de fiets begon het te miezeren, daarna te regenen en vervolgens te gieten. Eindelijk eens de omstandigheden die ik wilde, na al die wedstrijden gedaan te hebben in tropische omstandigheden vond ik hier de setting waar ik echt van hou. De eerste beklimming in LLanrug was er al direct één die naar adem deed happen, 2km aan 4,4 % met pieken aan 8 %, daarna was de weg glooiend op en neer waar je de snelheid er moest trachten in te houden. De langste en zwaarste beklimming was echter deze naar de Penny-Pas, 6km aan 4,7 % met pieken van 12%…. gezellig, één ronde had een totaal van 756 hoogtemeter. De eerste afdaling van de Penny-Pas gebeurde in de lichte hagel die je pijnlijk kon noemen.

De eerste en tweede ronde haalde ik veel tragere deelnemers in van de halve triatlon  zelf word ik 4x voorbij gevlamd, aanpikken is geen optie. Aan het begin van de tweede ronde kwamen er enkele wollige superfans op de weg gelopen waarvoor ik toch even in de remmen moest. Die derde ronde was een harde noot om te kraken, ik kom praktisch geen deelnemers meer tegen, een soort van alleen op de wereld gevoel overvalt me en ieder oplopend stuk begint een berg te worden, de langste beklimming begint een calvarietocht van verwensingen te worden. Gelukkig kon ik iedere ronde eventjes stoppen aan het hoofdkwartier met de bevoorrading, waar Virginie er was om moed in te spreken en me te voorzien van een hapje en een drankje. De vierde en laatste ronde raapte ik atleten op uit mijn wedstrijd die aan hun respectievelijke tweede of derde ronde bezig waren. Even een kort klapke gedaan om mezelf en hen wat op te monteren en voor ik het wist, was ik boven op de laatste beklimming. Oef eindelijk, we konden gaan lopen…

Binnengekomen in de wisselzone nam ik ruim de tijd om mij om te kleden en af te drogen want ik was volledig doorweekt van regen en zweet. Het was opgehouden met regenen maar de wind was ferm gaan opsteken en de temperatuur gevoelig gedaald. De looptenue aan en hup met de beentjes in lichte tred op weg naar wat de organisatie aangekondigd had als een lichte trail, weliswaar met 170 hoogtemeters per ronde, die vooral vervat zaten in 1 lange klim. En die klim heb ik gevoeld, wees daar maar zeker van. Lopen lukte perfect tot die klim, toen was het stappen,  daarna een afdaling door het bos en over een trailpad over boomwortels en stenen langs de waterval, beetje klimmen, beetje dalen, van links naar rechts. Mooi was het zeker, zelfs idyllisch te noemen maar aan het begin van de derde – en wat ik toen nog als laatste ronde beschouwde – leek het mij eerder een martelweg te worden, ik had nog enkel het kruis tekort.

Eindelijk zat de derde ronde erop en mocht ik naar de medische keuring om Snowdon Mountain aan te vallen. Maar wat bleek: Mountain Closed due to bad weather… eerlijk ik had de bui al voelen hangen. De ganse omgeving baadde in mist, de bergtoppen waren niet meer te zien en het weer verslechterde zienderogen. Het was helaas een terechte beslissing. Nog nooit in gans mijn triatlon carrière ben ik zo dicht bij de opgave geweest. Samen met Virginie ben ik mij eventjes in de tent gaan zetten om te bekomen en iets te eten want mijn maag vond er ook al niets meer aan. Dan toch beslist om door te gaan en hier heeft mijn trouwste supporter mij erdoor gesleurd. Het eerste deel kon Virginie nog meefietsen en dit was toch al een mooi stuk dat erop zat en mentaal zat ik weeral boven de 0 graden. De vierde ronde kon ik al bij al dan toch redelijk goed volmaken al begon het al goed te donkeren. De vijfde ronde was met het Petzl lichtje op het hoofd want je zag haast niets voor de ogen. Zelfs zo donker dat ik 400m de berg te ver was opgelopen omdat ik een afslag gemist had. Ik was er ook nog maar 4 maal gepasseerd… Met andere woorden…ik zat niet meer al te frisDe trail door het donkere bos verliep vrij goed, maar 100% op je gemak ben je toch niet.

The Finish

Eindelijk mocht ik de laatste rechte lijn oplopen en stonden de supporters rijen dik om me over de finish te roepen. Er was muziek, ambiance, sfeer,… You Wish: Er was niks … helemaal niks!! Enkel Virginie die doodongerust stond te wachten en zei dat ze nog nooit zo content was geweest om me terug te zien. Ik mocht een geïmproviseerde finishlijn overschrijden en kreeg toen snel een medaille toegestopt met wat vage congratulations erbij. In de tent heb ik mijzelf eerst efkes moeten leggen en kon ik de aroma’s opsnuiven van een ganse dag zwetende triatleten. Ik was leeg, leger, leegst… Denk niet dat al ooit zo leeg geweest ben na een wedstrijd. Het was op, meer dan op! De kilometer wandelen naar het hotel leken een zesde ronde rond het meer en een douche heeft nog maar weinig zoveel deugd gedaan.

Mijn totaaltijd van deze wedstrijd bedroeg 14h11 min. Hiermee kon ik beslag leggen op de dertiende plaats algemeen. Met deze wedstrijd is mijn lijstje afgewerkt en zal ik eerst eens gaan genieten van welverdiende rust en ga het allemaal eens op mij laten afkomen en zie dan wel wat ik nog uit mijn mouw zal schudden. Er zal wel nog iets zijn dat mij boeit daarvoor is het virus te hardnekkig, maar het zal iets normaler zijnDenk ik

Het is de normaalste zaak geworden om aan het eind van een verslag de trouwe supporters, familie en wederhelft te danken. Bij deze wil ik dat dan al zeker doen, vooral Virginie wiens geduld dit jaar echt wel op de proef gesteld werd, Hever Castle was een wedstrijd in 30 graden, The brutal in regen wind en moeite 11 graden, het kan verkeren Chapeau! De aanloop naar The Brutal was door privé omstandigheden verre van ideaal te noemen maar dankzij Virginie, dichte vrienden en ook ons personeel heb ik mij zo goed en zo kwaad het kon toch wat kunnen voorbereiden en heeft dit exploot ergens wel wat rust gebracht, dank aan allen. 

Tot de volgende,

Bart