Atleet in de kijker: De Brutal Extreme Triatlon van bedrijfsleider Bart Vuylsteke

Llianberries – Wales: The Brutal Extreme Triatlon

Pre Race Prep

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog eens een verslag gemaakt heb van mijn triatlon avonturen. Dit jaar lag de focus vooral op het afvinken van de lijstjes. Het jaar begon met de Epic 300km die heel vlot ging, daarna de Trinatura La Roche waar ik ferm onder de indruk was van deze zware formule die niet moest onderdoen voor een Ironman. De eerste volledige triatlon dit jaar deed ik in Hever Castle, een heel mooie setting, vriendelijke organisatie en een podium plaats in mijn age group was het resultaat in deze wedstrijd die ik iedereen aanraad.

 

Dé topper dit jaar was echter de Brutal Extreme Triatlon in Llanberis-Wales. De naam zegt het zelf, deze wedstrijd is eigenlijk alleen maar geschikt voor deelnemers met een hoek af. Vier kilometer zwemmen in water van 16 graden, gevolgd door 188 km fietsen in het ruwe landschap van Snowdonia met vervolgens 3 rondes van 8.5 km trailrun rond het meer. Als toetje de Snowdon beklimmen tot 1085m hoogte en terug. Deze wedstrijd bestond ook in een halve vorm, maar voor degene waar geen hoek meer aan te vinden is ook in dubbele formule… Lang heb ik ervan gedroomd om ooit eens deze dubbele wedstrijd te doen, maar tijdens mijn wedstrijd is toch wel gebleken dat dit echt wel gekkenwerk is.

The Race

Woensdagavond kwamen we aan na een lange auto rit doorheen een met wegenwerken bezaaid Groot Brittannië, we checkten in bij het idyllische Victoria Snowdon – waar de tijd bleef stille staan en de dieren nog konden praten. Virginie en ik waren onder de indruk van de prachtige omgeving, de bergen, watervallen en de vele schapen. Een prachtige setting om eens mentaal tot het gaatje te gaan. 

De organisatie van de wedstrijd was eerder los amateuristisch te noemen…’Waar zet ik mijn fiets ?’Waar je plaats vindt.- ‘Waar worden de transitie zakken geplaatst?’Welke zakken? Zet je tas maar …… waar je plaats vindt.

De wisselzone was één grote tent die bevolkt werd met de halve en volledige triatleten. Een aparte tent was er voor de dubbele zotten, maar al bij al was er ergens een systeem in te vinden. Goed, zaterdagmorgen om 6h50 werden alle atleten (het was een gezamenlijke start) uitgenodigd het koude water in te duiken. Dat van dat koude water klopte, het duurde toch een minuut of vijf eer ik er wat aan gewend was En toen werd er afgeteld en mochten we beschikken.

Ik vertrok naar mijn doen rustig in een normaal tempo maar zag dat ik hiermee al dicht bij de kop van de wedstrijd zat. Welke wedstrijd het was wist ik niet, maar ik kon vlot profiteren om in de voeten te zwemmen in een tempo dat ik makkelijk aankon. Er waren 4 rondes te zwemmen en de tweede ronde moesten we uit het water om te laten zien dat we niet onderkoeld waren. Na de Australian exit  die benaming vloekte toch wel wat met de temperatuur, terug het water in en ik zag tot mijn verbazing dat er zich nog één atleet voor mij bevond, een tussenspurtje naar de voeten en mooi laten meedrijven. Na het zwemmen mochten we door een schaapsweide die vergeven was van de bruine hoopjes naar de wisselzone toe, fietskledij aan en hopla op de fiets om de 4 rondes van 45 km aan te vatten.

Vanaf het eerste moment op de fiets begon het te miezeren, daarna te regenen en vervolgens te gieten. Eindelijk eens de omstandigheden die ik wilde, na al die wedstrijden gedaan te hebben in tropische omstandigheden vond ik hier de setting waar ik echt van hou. De eerste beklimming in LLanrug was er al direct één die naar adem deed happen, 2km aan 4,4 % met pieken aan 8 %, daarna was de weg glooiend op en neer waar je de snelheid er moest trachten in te houden. De langste en zwaarste beklimming was echter deze naar de Penny-Pas, 6km aan 4,7 % met pieken van 12%…. gezellig, één ronde had een totaal van 756 hoogtemeter. De eerste afdaling van de Penny-Pas gebeurde in de lichte hagel die je pijnlijk kon noemen.

De eerste en tweede ronde haalde ik veel tragere deelnemers in van de halve triatlon  zelf word ik 4x voorbij gevlamd, aanpikken is geen optie. Aan het begin van de tweede ronde kwamen er enkele wollige superfans op de weg gelopen waarvoor ik toch even in de remmen moest. Die derde ronde was een harde noot om te kraken, ik kom praktisch geen deelnemers meer tegen, een soort van alleen op de wereld gevoel overvalt me en ieder oplopend stuk begint een berg te worden, de langste beklimming begint een calvarietocht van verwensingen te worden. Gelukkig kon ik iedere ronde eventjes stoppen aan het hoofdkwartier met de bevoorrading, waar Virginie er was om moed in te spreken en me te voorzien van een hapje en een drankje. De vierde en laatste ronde raapte ik atleten op uit mijn wedstrijd die aan hun respectievelijke tweede of derde ronde bezig waren. Even een kort klapke gedaan om mezelf en hen wat op te monteren en voor ik het wist, was ik boven op de laatste beklimming. Oef eindelijk, we konden gaan lopen…

Binnengekomen in de wisselzone nam ik ruim de tijd om mij om te kleden en af te drogen want ik was volledig doorweekt van regen en zweet. Het was opgehouden met regenen maar de wind was ferm gaan opsteken en de temperatuur gevoelig gedaald. De looptenue aan en hup met de beentjes in lichte tred op weg naar wat de organisatie aangekondigd had als een lichte trail, weliswaar met 170 hoogtemeters per ronde, die vooral vervat zaten in 1 lange klim. En die klim heb ik gevoeld, wees daar maar zeker van. Lopen lukte perfect tot die klim, toen was het stappen,  daarna een afdaling door het bos en over een trailpad over boomwortels en stenen langs de waterval, beetje klimmen, beetje dalen, van links naar rechts. Mooi was het zeker, zelfs idyllisch te noemen maar aan het begin van de derde – en wat ik toen nog als laatste ronde beschouwde – leek het mij eerder een martelweg te worden, ik had nog enkel het kruis tekort.

Eindelijk zat de derde ronde erop en mocht ik naar de medische keuring om Snowdon Mountain aan te vallen. Maar wat bleek: Mountain Closed due to bad weather… eerlijk ik had de bui al voelen hangen. De ganse omgeving baadde in mist, de bergtoppen waren niet meer te zien en het weer verslechterde zienderogen. Het was helaas een terechte beslissing. Nog nooit in gans mijn triatlon carrière ben ik zo dicht bij de opgave geweest. Samen met Virginie ben ik mij eventjes in de tent gaan zetten om te bekomen en iets te eten want mijn maag vond er ook al niets meer aan. Dan toch beslist om door te gaan en hier heeft mijn trouwste supporter mij erdoor gesleurd. Het eerste deel kon Virginie nog meefietsen en dit was toch al een mooi stuk dat erop zat en mentaal zat ik weeral boven de 0 graden. De vierde ronde kon ik al bij al dan toch redelijk goed volmaken al begon het al goed te donkeren. De vijfde ronde was met het Petzl lichtje op het hoofd want je zag haast niets voor de ogen. Zelfs zo donker dat ik 400m de berg te ver was opgelopen omdat ik een afslag gemist had. Ik was er ook nog maar 4 maal gepasseerd… Met andere woorden…ik zat niet meer al te frisDe trail door het donkere bos verliep vrij goed, maar 100% op je gemak ben je toch niet.

The Finish

Eindelijk mocht ik de laatste rechte lijn oplopen en stonden de supporters rijen dik om me over de finish te roepen. Er was muziek, ambiance, sfeer,… You Wish: Er was niks … helemaal niks!! Enkel Virginie die doodongerust stond te wachten en zei dat ze nog nooit zo content was geweest om me terug te zien. Ik mocht een geïmproviseerde finishlijn overschrijden en kreeg toen snel een medaille toegestopt met wat vage congratulations erbij. In de tent heb ik mijzelf eerst efkes moeten leggen en kon ik de aroma’s opsnuiven van een ganse dag zwetende triatleten. Ik was leeg, leger, leegst… Denk niet dat al ooit zo leeg geweest ben na een wedstrijd. Het was op, meer dan op! De kilometer wandelen naar het hotel leken een zesde ronde rond het meer en een douche heeft nog maar weinig zoveel deugd gedaan.

Mijn totaaltijd van deze wedstrijd bedroeg 14h11 min. Hiermee kon ik beslag leggen op de dertiende plaats algemeen. Met deze wedstrijd is mijn lijstje afgewerkt en zal ik eerst eens gaan genieten van welverdiende rust en ga het allemaal eens op mij laten afkomen en zie dan wel wat ik nog uit mijn mouw zal schudden. Er zal wel nog iets zijn dat mij boeit daarvoor is het virus te hardnekkig, maar het zal iets normaler zijnDenk ik

Het is de normaalste zaak geworden om aan het eind van een verslag de trouwe supporters, familie en wederhelft te danken. Bij deze wil ik dat dan al zeker doen, vooral Virginie wiens geduld dit jaar echt wel op de proef gesteld werd, Hever Castle was een wedstrijd in 30 graden, The brutal in regen wind en moeite 11 graden, het kan verkeren Chapeau! De aanloop naar The Brutal was door privé omstandigheden verre van ideaal te noemen maar dankzij Virginie, dichte vrienden en ook ons personeel heb ik mij zo goed en zo kwaad het kon toch wat kunnen voorbereiden en heeft dit exploot ergens wel wat rust gebracht, dank aan allen. 

Tot de volgende,

Bart