Sportkinesitherapie en blessurepreventie: Nicolas Moeyaert versterkt ons team!

Het Pulso Team krijgt een nieuwe versterking voor de optimale ondersteuning van onze sporters, meer bepaald in blessurepreventie en blessurebehandeling. Nicolas behaalde de master Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie – optie sportkinesitherapie – aan de universiteit van Leuven. Vanuit eigen interesses is hij vooral bijgeschoold in de kinesitherapeutische begeleiding van overbelastingsletsels bij duursporters. Het feit dat hij in de zomer 2018 kon samenwerken met de Belgian Red Dragons, versterkt hem in de professionele begeleiding van zowel atleten als recreatieve sporters. Nicolas is lid bij schoudernetwerkvlaanderen, wat hem up-to-date houdt over de allernieuwste inzichten omtrent schouderrevalidatie bij sporters. Ook de begeleiding van jonge atleten en jeugdspelers zijn een drijfveer die hem als kiné extra motiveren. Gedurende zijn stageperiode aan het SportMedisch Advies Centrum (SMAC) van het UZ Leuven kwam hij meermaals actief in contact met de begeleiding van atleten uit de topsportschool volleybal & voetbal.

De actieve revalidatie die u aangeboden wordt, vult de verdere begeleiding van onze trainers en coaches perfect aan. Dit biedt u een snel en efficiënt kader om te revalideren van het huidig letsel en toekomstige (overbelastings-)letsels te vermijden.

Welkom Nicolas!

 

Atleet in de kijker: Kristof Melsens finisht de Zugspitze Trail

De Zugspitze Trail: 39km, 2000 te overwinnen hoogtemeters en 2100 dalende hoogtemeters. 

Na enkele jaren samenwerken met Pulso en veel trails in de Ardennen afgewerkt te hebben, wilde ik dit jaar een stapje hoger mikken. Ik besliste om een buitenlandse trail te lopen in overleg met m’n trainer Matthias Boetens, de Zugspitze Trail ging het worden. Een wedstrijd die tot de verbeelding spreekt, met organisatie in handen van Salomon en Led Lenser, een schitterend doel dus voor 2019.

Na de vele maanden stevige trainingsarbeid zonder problemen, verzwikte ik de enkel in een voorbereidingswedstrijd. Deze enkelblessure bracht toch wel wat twijfel met zich mee. Niettemin ben ik van het principe ‘what doesn’t kill you, only makes you stronger’. Met wat lichte aanpassing van de trainingsbelasting kon ik toch de voorbereiding verderzetten, zij het wel met nog wat pijn/last/zwelling in de enkel. Opgeven wou ik helemaal niet!

Eindelijke was het dan zover. Na maanden voorbereiding was het Zugspitze weekend aangebroken. Na een lange autorit en een goede nachtrust werd ik wakker met de vaststelling dat het toch wel zeer warm ging worden (31°C op vrijdag en 25 °C op de wedstrijddag). Niet echt mijn voorkeursweer, 10 °C is voor mij meer dan warm genoeg!

Na het vroege ontbijt op zaterdag rond 5u, vertrokken we om 6u richting Grainau gevolgd door de shuttle naar Mittenwald. Na de verplichte rugzakcontrole nam ik plaats in het startgrid en kon het aftellen beginnen. Onder de opzwepende beats van AC/DC ‘highway to hell’ werd het startschot gegeven. Of het een ‘hell’ zou worden? Ik hoopte op de hemel, met 2000 positieve hoogtemeters ging ik daar alvast een stukje dichterbij komen…

Ik vertrok rond de 500e plaats maar het doel was om te finishen in de top 200. Ondanks de lange afstand van de wedstrijd besliste ik om een vrij snelle start te nemen in functie van mijn doel. De eerste paadjes slingerden gemoedelijk omhoog richting een bergmeer waar er al een eerste bevoorrading was. De omgeving was, zoals altijd in de bergen, fenomenaal. Deze eerste bevoorrading werd echter geskipt, ik had namelijk voldoende voeding op zak om de eerste 20km te overbruggen. Tot daar ging het vrij goed, ik verteerde de klimkilometers en afdalingen goed, maar dan begon de warmte me parten te spelen. Maagproblemen staken de kop op, waardoor ik mijn vooropgestelde voedingsstrategie niet meer kon volgen. Mijn maag kreeg geen isotonic en ORS meer verwerkt en eten was al helemaal niet meer mogelijk. Vanaf dat punt was er nog een dikke 18km te gaan met nog een stevige klim van een 9.5kms met 1100hms. Ik voelde me stelselmatig toch wat slechter met misselijkheid tot gevolg. Bij de bevoorrading op de klim nam ik juist nog wat water aan, dit kreeg ik gelukkig wel binnen. Daar maakte ik misschien wel de fout dat ik niet probeerde om vaste voeding (cake, stukken brood met platte kaas,…) te eten i.p.v. de suikerhoudende Amelix en gellekes in het begin van de wedstrijd.

Tijdens de klim richting 2000m begonnen de dijbenen te branden, ik voelde me toch stilaan leeglopen. Maar het feit dat we er bijna waren deed me doorbijten. Eenmaal boven op de Osterfelderkopf kon de afdaling beginnen. Het zwaarste zat erop in mijn ogen. Verschillende lokale lopers zeiden dat wel de Jägersteig zwaar is. Echter ik dacht bij mezelf: 1100m dalen in 9 km afstand, downhill gaan we effen doorlopen en tijd goed maken. Is dit even anders uitgedraaid! De dijbenen waren compleet kapot gelopen op de afdalingen, hongergevoel stak zwaar de kop op na mijn maagproblemen en ik had amper nog water bij me. Dit werden zeer lange kilometers. Als ik uiteindelijk uit het bos kwam, stelde ik vast dat ik de afdaling toch wel wat trager had afgelegd dan gedacht… De laatste 2,5km waren asfalt richting finish, de benen wilden al een hele tijd niet meer, maar het hoofd zei doorgaan. Uiteindelijk bereikte ik na helse gevoelens toch de hemel. Het overschrijden van de finish in 6u23m59sec bezorgde me de 212de plaats op een 750 deelnemers. In mijn leeftijdscategorie de 49ste plaats. Mijn vooropgestelde doel haalde ik dus toch bijna, ondanks de problemen met het aanvullen van mijn energie en koolhydraten door maagproblemen.

Dit schitterende avontuur smaakt naar meer, volgend jaar kies ik zeker terug een wedstrijd in het buitenland met hopelijk geen blessure op 8 weken voor de wedstrijd en een iets lagere temperatuur op de wedstrijddag. De organisatie was trouwens top voor lopers die deze wedstrijd ook in gedachten hebben, niets op aan te merken. Ik wil ook Matthias bedanken voor de loopbegeleiding en Tom voor de voedingsbegeleiding. De wedstrijd is het belangrijkste moment, maar de lange voorbereiding samen met hen was minstens even belangrijk om tot dit punt te geraken. 

Nog altijd nagenietend kijk ik al met heimwee naar de foto’s, niettemin binnen 4 weken vertrek ik naar de Dolomieten waar ik me weer volop kan laten gaan in de bergen. Het plan voor een volgend doel broedt al op de achtergrond… 

Kristof.

Blessures in het lopen: Denk jij al vooruit naar 2020?

Lopen, de ‘oerbeweging’ van de mens die al bestond nog ver voor we het zwembad, het wiel, de tijdritfiets en het sporthorloge hadden uitgevonden. En toch blijkt deze beweging niet zo simpel als het lijkt. Een review van 17 wetenschappelijke artikels wijst uit dat maar liefst 19.4 tot 79.3(!) procent van de lopers te maken krijgt met blessures tijdens het beoefenen van hun sport. Met andere woorden: Heb je het idee om eens mee te doen aan een start to run, urban trial, marathon of ultratrail, maak je dan al maar klaar voor blessures.

Door het hoge percentage aan blessures is het niet verwonderlijk dat lopen de voorbije jaren reeds sterk werd onderzocht, en dan vooral de blessures en de factoren die deze blessures veroorzaken. Over het type blessures is er een duidelijke consensus: bijna alles situeert zich rond de knie en bij uitbreiding de onderste extremiteiten, je benen dus. Met als koplopers aandoeningen zoals het patellofemoraal syndroom, achilles tendinopathie, iliotibiale bandsyndroom, plantaire fasciitis en tibiaal stress syndroom. Vermoedelijk heb je zelf al met eentje te maken gehad, of een running buddy erover horen klagen.

Over de factoren die de blessures veroorzaken is er nog geen echte consensus. Onderzoeken spreken elkaar vaak tegen, afhankelijk van de groep lopers die wordt onderzocht, welke afstand wordt gelopen en hoe het onderzoek wordt gevoerd. Uit de review van van Gent (2007) komt ondermeer naar voor dat bijvoorbeeld verschil in beenlengte (links vs rechts) slechts een heel klein effect heeft op blessures, terwijl zovelen graag streven naar een ophoging. Daarentegen heeft geen rustpauze inbouwen, op jaarbasis dan, een sterke negatieve invloed op de ontwikkeling van blessures. Daarom dat we als coaches steeds de training in periodes gieten van lage, middelmatige en hoge belasting in functie van jouw doel. Hoewel je het tegendeel zou denken, blijkt meer km’ers per week afwerken gecorreleerd met minder blessure ontwikkelen. Lees wel ‘gecorreleerd’, dat betekent niet zomaar ‘zorgt voor’. Het is dus bijvoorbeeld mogelijk dat de beter getrainde lopers, net omdat die hun lichaam goed kennen, werken met een trainer en alles goed plannen, minder vatbaar zijn voor blessures. En net zij werken dan per week meer km’ers af natuurlijk. Dit blijkt echter ook niet oneindig, vanaf 60 à 65 km per week stijgt je kans op blessures terug vrij sterk.

We willen in dit artikel echter niet enkel focussen op lopers die vlotjes 60 km/week afhaspelen, zoals Sammy hierboven in de Oman desert marathon. Daarom neem ik er ook graag even het onderzoek van Buist (2015) bij. Deze onderzoeksgroep volgde 629 recreatieve lopers in hun 8 weken voorbereiding naar een 4mile running event (6.4 km). Een beetje vergelijkbaar met de honderden lopers die bij ons hier in België streven naar hun eerste 5 km via start to run apps, Decathlon loopgroepen, plaatselijke loopclubs of via begeleiding bij centra zoals Pulso-Preventielab. Deze groep blijkt uitermate kwetsbaar te zijn. In die heel korte periode van 8 weken voorbereiding rapporteerde maar liefst 25.9 % van de lopers een loopgerelateerde blessure. Anders gezegd per 1000u training waren er 30 blessures. Dat betekent dat als we nu samen met 50 lopers ongeveer 20 uur zouden trainen in 8 weken (elk 2.5u per week, wat zeker door velen wordt gedaan) voor onze eerste 5 km run, dat er 30 blessures zouden zijn in de groep. Niet te onderschatten dus! Dé grootste risicofactor hierbij is ‘running inexperience’, vrij vertaald geen loopgeschiedenis hebben. Dat is nu net de grootste fout die we ook bij Pulso-Preventielab vaak zien terugkeren bij aankloppende klanten, en deze fout is tweeledig.

Ten eerste heb je de getrainde sporters (wielrennen, zwemmen, etc ) die willen starten met lopen. Conditioneel dik in orde, maar géén loopgeschiedenis. Wel, een vrouw die fietst of zwemt heeft 1.8 keer meer kans op het ontwikkelen van een blessure bij loopstart dan een vrouw die volleybal, basket of een andere contactsport beoefent. Waarom? Zwemmen en fietsen zijn geen gewichtsdragende sporten…. Hou er dus rekening mee dat je goede conditie niet meteen garant staat voor een blessurevrije loopopbouw!

Ten tweede heb je de niet-getrainde sporters die starten met lopen. Akkoord, 5km lijkt niet heel ver en dat lukt meestal wel snel, maar té snel té veel té intensief lopen zorgt voor blessures. En die uiten zich daarom nog niet altijd direct, ‘running inexperience’ is namelijk een term die ook mensen omvat die tussen de 1 en 3 jaar lopen…

Een goede begeleiding is dus van groot belang! Het kan je op termijn veel blessureleed besparen en een degelijke, goed uitgedachte opbouw blijkt een groter effect te hebben dan wisselen van loopschoenen tussen je trainingen, je gewicht, je leeftijd, je levensstijl (alcohol, roken), je lichaamsbouw en andere factoren. Onderzoek toont bovendien aan dat naast je ‘running experience’ ook de stabiliserende spieren in de heupregio (ondermeer de m. gluteus) een heel belangrijke rol spelen in het vermijden van blessures, zeker bij beginnende lopers. Wekelijks 1 of 2 core sessies met de juiste oefeningen inplannen is bijgevolg ook van heel groot belang voor een zorgeloze loopvoorbereiding.

Denk dus nu al vooruit en leg je loopdoelen vast voor eind 2019 of zelfs al in 2020. Contacteer ons tijdig voor trainingsbegeleiding of lactaattesten, zodat we effectief ook van betekenis kunnen zijn in jouw voorbereiding om een blessurevrije start na te streven van jouw doel waar je zo hard voor werkt. Misschien moeten we als loopcommunity hard wel eens definitief leren vervangen door lang…

Veel loopplezier!

Het Pulso-Preventielab Team

Bronnen:

  • Incidence and risk factors of running-related injuries during preparation for a 4-mile recreational running event. I Buist et al. Bjsm 2015
  • A step towards understanding the mechanisms of running-related injuries. L Malisoux et al. Jsams 2015
  • The prevalence of musculoskeletal injuries in runners: a systematic review. LCH Junior et al.. Bjsm 2011
  • Suspected mechanisms in the cause of overuse running injuries: A clinical review. R Ferber et al. Sports Health 2009
  • Incidence and determinants of lower extremity running injuries in long distance runners: a systematic review. R N van Gent et al. Bjsm 2007