Atleet in de kijker: Kristof Melsens finisht de Zugspitze Trail

De Zugspitze Trail: 39km, 2000 te overwinnen hoogtemeters en 2100 dalende hoogtemeters. 

Na enkele jaren samenwerken met Pulso en veel trails in de Ardennen afgewerkt te hebben, wilde ik dit jaar een stapje hoger mikken. Ik besliste om een buitenlandse trail te lopen in overleg met m’n trainer Matthias Boetens, de Zugspitze Trail ging het worden. Een wedstrijd die tot de verbeelding spreekt, met organisatie in handen van Salomon en Led Lenser, een schitterend doel dus voor 2019.

Na de vele maanden stevige trainingsarbeid zonder problemen, verzwikte ik de enkel in een voorbereidingswedstrijd. Deze enkelblessure bracht toch wel wat twijfel met zich mee. Niettemin ben ik van het principe ‘what doesn’t kill you, only makes you stronger’. Met wat lichte aanpassing van de trainingsbelasting kon ik toch de voorbereiding verderzetten, zij het wel met nog wat pijn/last/zwelling in de enkel. Opgeven wou ik helemaal niet!

Eindelijke was het dan zover. Na maanden voorbereiding was het Zugspitze weekend aangebroken. Na een lange autorit en een goede nachtrust werd ik wakker met de vaststelling dat het toch wel zeer warm ging worden (31°C op vrijdag en 25 °C op de wedstrijddag). Niet echt mijn voorkeursweer, 10 °C is voor mij meer dan warm genoeg!

Na het vroege ontbijt op zaterdag rond 5u, vertrokken we om 6u richting Grainau gevolgd door de shuttle naar Mittenwald. Na de verplichte rugzakcontrole nam ik plaats in het startgrid en kon het aftellen beginnen. Onder de opzwepende beats van AC/DC ‘highway to hell’ werd het startschot gegeven. Of het een ‘hell’ zou worden? Ik hoopte op de hemel, met 2000 positieve hoogtemeters ging ik daar alvast een stukje dichterbij komen…

Ik vertrok rond de 500e plaats maar het doel was om te finishen in de top 200. Ondanks de lange afstand van de wedstrijd besliste ik om een vrij snelle start te nemen in functie van mijn doel. De eerste paadjes slingerden gemoedelijk omhoog richting een bergmeer waar er al een eerste bevoorrading was. De omgeving was, zoals altijd in de bergen, fenomenaal. Deze eerste bevoorrading werd echter geskipt, ik had namelijk voldoende voeding op zak om de eerste 20km te overbruggen. Tot daar ging het vrij goed, ik verteerde de klimkilometers en afdalingen goed, maar dan begon de warmte me parten te spelen. Maagproblemen staken de kop op, waardoor ik mijn vooropgestelde voedingsstrategie niet meer kon volgen. Mijn maag kreeg geen isotonic en ORS meer verwerkt en eten was al helemaal niet meer mogelijk. Vanaf dat punt was er nog een dikke 18km te gaan met nog een stevige klim van een 9.5kms met 1100hms. Ik voelde me stelselmatig toch wat slechter met misselijkheid tot gevolg. Bij de bevoorrading op de klim nam ik juist nog wat water aan, dit kreeg ik gelukkig wel binnen. Daar maakte ik misschien wel de fout dat ik niet probeerde om vaste voeding (cake, stukken brood met platte kaas,…) te eten i.p.v. de suikerhoudende Amelix en gellekes in het begin van de wedstrijd.

Tijdens de klim richting 2000m begonnen de dijbenen te branden, ik voelde me toch stilaan leeglopen. Maar het feit dat we er bijna waren deed me doorbijten. Eenmaal boven op de Osterfelderkopf kon de afdaling beginnen. Het zwaarste zat erop in mijn ogen. Verschillende lokale lopers zeiden dat wel de Jägersteig zwaar is. Echter ik dacht bij mezelf: 1100m dalen in 9 km afstand, downhill gaan we effen doorlopen en tijd goed maken. Is dit even anders uitgedraaid! De dijbenen waren compleet kapot gelopen op de afdalingen, hongergevoel stak zwaar de kop op na mijn maagproblemen en ik had amper nog water bij me. Dit werden zeer lange kilometers. Als ik uiteindelijk uit het bos kwam, stelde ik vast dat ik de afdaling toch wel wat trager had afgelegd dan gedacht… De laatste 2,5km waren asfalt richting finish, de benen wilden al een hele tijd niet meer, maar het hoofd zei doorgaan. Uiteindelijk bereikte ik na helse gevoelens toch de hemel. Het overschrijden van de finish in 6u23m59sec bezorgde me de 212de plaats op een 750 deelnemers. In mijn leeftijdscategorie de 49ste plaats. Mijn vooropgestelde doel haalde ik dus toch bijna, ondanks de problemen met het aanvullen van mijn energie en koolhydraten door maagproblemen.

Dit schitterende avontuur smaakt naar meer, volgend jaar kies ik zeker terug een wedstrijd in het buitenland met hopelijk geen blessure op 8 weken voor de wedstrijd en een iets lagere temperatuur op de wedstrijddag. De organisatie was trouwens top voor lopers die deze wedstrijd ook in gedachten hebben, niets op aan te merken. Ik wil ook Matthias bedanken voor de loopbegeleiding en Tom voor de voedingsbegeleiding. De wedstrijd is het belangrijkste moment, maar de lange voorbereiding samen met hen was minstens even belangrijk om tot dit punt te geraken. 

Nog altijd nagenietend kijk ik al met heimwee naar de foto’s, niettemin binnen 4 weken vertrek ik naar de Dolomieten waar ik me weer volop kan laten gaan in de bergen. Het plan voor een volgend doel broedt al op de achtergrond… 

Kristof.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.