Atleet in de kijker: Marathonbelevenis Wim Lagae smaakt naar meer.

Linkeroever, zondag 23 april 2017, 8.45u.  In het aprilzonnetje verpoos ik nog even op de drempel van het REV Performance Center, vlak onder de gevelslogan: “Experience the REVolution”.  Wie van de REV kinesitherapeuten had mij enkele jaren geleden, toen ik van de ene loopblessure naar de andere sukkelde, een start in de DVV Antwerp marathon durven toedichten?

No stress.  Ik moet alleen mijn ‘stinkende’ best doen en treffelijk de finish halen.  Wat een mentale verademing vergeleken met mijn wonder(koers)jaren, toen mijn gemoed door concurrenten, windrichting, regenkans, vluchtheuvels en andere tactische toevallen beroerd werd. Toen ik twee jaar geleden de triatlonweg insloeg opende zich een nieuwe wereld. Bart van Pulso leerde mij slimmer, dus meestal trager, trainen met focus op blessurepreventie en een graduele verhoging van mijn sport- en loopbelastbaarheid. En 15 triatlonfinishes (foto) en 7 halve marathons later heb ik de métier van een gedoseerde wedstrijdopbouw en grammetjes koolhydratenopname per wedstrijduur beter onder de knie.

In de startbox stel ik vast dat ik niet de enige oudere diesel ben, die door de Antwerpse lage emissiezone zal toeren.  Ook ontwaar ik nog veel lopers met het masterplan om zo lang mogelijk de twee tempomakers met de 3u59m vlag te volgen. Volgens plan kan ik met lichte overschot rond de bovengrens van mijn extensieve zone de hazen volgen. In een groep van pakweg 300 lopers passeer ik kilometer tien aan 54m54s …  als 1.407ste van de 2.400 deelnemers.  Het eerste wedstrijduur leggen we 10,7km af.  Vanaf kilometer 16 nestel ik me meer voorin in de groep.  Al kost dit me meer energie dan me lief is, ik wil niet toegeven aan de verleiding om af te zakken in het loperpeloton.  In mijn hoofd tel ik af tot aan km 21: oud-studiegenoot en vriend Wim Vanderbeken – 6 marathons tussen 3u30m en 3u43m op zijn teller – wacht me daar op om me verder op de fiets te begeleiden.  Op het halve marathonpunt passeer ik opgelucht Wim en kom ik na 1u59m12s door … als 1.333ste.

De aanwezigheid van Wim zorgt voor wat afleiding.  Met tussenpauzes loop ik naast hem, reikt hij me drinkbus, gel of nougatreepjes aan. We houden elkaar goed in de gaten: Wim fietst meestal naast of net voor onze groep. Hij coacht me zuinig, kordaat en to the point. Tevens luister ik naar zijn spoedcursus citymarketing, van Boekenbergpark over Rivierenhof tot Park Spoor Noord.  Ik verbaas me over de diversiteit en uitgestrektheid van de Antwerpse metropool. Even gaan mijn gedachten uit naar burgemeester Bart De Wever die even achterop ook aan het zwoegen is – en uiteindelijk zal finishen in een respectabele 4u13m. Na exact 3u marathon passeer ik het 32km bord: euforie, een nieuw persoonlijk record! Maar al snel – te snel om er echt van te genieten –  relativeer ik die prestatie. Chapeau voor broer Bart die zijn vlugste marathon in 3u07m afwerkte. Triatleet en fietsderny Maarten Seghers dook zelfs in de Iron Man in Hawaii nipt onder de drie loopuren. Pfff …

Mijn aanvankelijke dagdroom om aan km 30-32 als een vrolijke hinde te demarreren uit het uitgedunde peloton heb ik moeten laten varen. Helaas overstegen mijn sportvoornemens opnieuw mijn realisaties. Mijn voetzolen branden elke kilometer harder en de kilometertijden op mijn Garmin (5m36 à 5m40s) spreken het gevoel van versnellende tempobeulen staalhard tegen. De tips van Wuyts en De Cauwer indachtig blijf ik mezelf verplichten om wat te eten en te blijven drinken. Ik wil binnen de 4u arriveren en moet daarom deze groep bijhouden.

Ik kijk nu telkens uit naar een volgend waterbevoorradingspunt, omdat de pacers daar een bekertje water mee graaien en even halt houden. Door mijn privé ravitaillering kan ik dan telkens een vijftigtal plaatsen opschuiven en van enkele tragere loopseconden genieten. Wim beklemtoont daar nogmaals dat na het Rivierenhof – en dat zou er nu toch al enkele kilometers aankomen – de finish in zicht zou zijn. We zijn nu de kaap van de 35km, mijn maximale trainingsafstand,  voorbij. Wat nu nog volgt, is dus een grote sprong in het onbekende. Tijdens de eindeloze Rivierenhof doorsteek tovert mijn ervaren buddy mijn finalebidon met Coca-Cola te voorschijn.  Na Park Spoor Noord doemt het MAS op. Ondanks de kasseistroken die mijn verbrande voetzolen geselen, staat mijn sportmoreel vanaf nu op zenit. Tussen kilometer 38 en 41 haal ik nog gemiddeld 11,1 km/u uit de kast (5m36s; 5m26s; 5m30s en 5m25s). De vlak geasfalteerde slotkilometer én de Scheldekaaien geven me vleugels: 5m08s (11,69km/u)! Over de blauwe loper van de laatste 195m haal ik de finish aan het stadhuis in 3u57m40s …. als 1.107ste. Dankzij mijn slotoffensief  realiseer ik, conform het loopsporthandboek, een negative split: met 1u58m28s is mijn tweede marathonhelft 44s vlugger dan de eerste.

Met een ‘opdracht volbracht’ gevoel wandel ik, stuk peperkoek in de hand en medaille om de nek, voorzichtig richting Groenplaats. Marathonsupporters verdringen er de dagjestoeristen. Na vier uren in the zone begint het te dagen dat het gewone leven verder is blijven tikken.  Een moeder met dochter durft mijn vriendelijk verzoek om even het thuisfront te informeren niet te weigeren. Ze luisteren geamuseerd mee naar een kinderstemmetje dat instant vraagt hoeveel kilometer ik nog moet lopen? In dezelfde adem schakelt Robin over naar zijn wilde plannen om straks naast boer Dirk in een Claas Arion tractor over de weidse Wase velden te denderen. Over passies valt nu eenmaal niet te discussiëren.

Op zaterdagochtend 6 mei sprint de Keniaan Eliud Kipchoge op het Formule 1-circuit in het Italiaanse Monza naar een tijd van 2.00.25 op de marathonafstand. Ter info: het marathonwereldrecord bedraagt 2.02.57. Media schamperen dat het kunstmatige Nike marketingproject – optimaliseer parcours, hazenwerk, middenzool schoen, brandstof, … en breek de marathonbetonmuur van 2u. – mislukt is.  Maar een mens heeft nu eenmaal zijn limieten. En die zijn mij niet onbekend…

Wim Lagae

Pulso-Preventielab atleet in de kijker: Felix finisht in de Houffalize XTrails.

Mijn laatste triatlon wedstrijd, de IM 70.3 in Vichy, van het seizoen 2016 was nog geen drie weken achter de rug en ik maakte al plannen om samen met vriend Kaz Verstraete deze winter deel te nemen aan enkele trailruns. Ik zou er twee doen ter voorbereiding om dan te eindigen met de Asics XTrails in Houffalize. Met dit plan ging ik naar m’n coach Matthias. Hij was bereid om me klaar te stomen, ook al had ik eigenlijk de opgelegde rust na Vichy niet 100% gevolgd. Over de voorbereiding kan ik maar weinig vertellen omdat deze vrij kort was, maar ik legde heel wat loopkilometers af!

Eind oktober stond de eerste trailrun van 21 km door het Zoniënwoud al voor de deur. Op het snelle en droge parcours ging het weliswaar uitstekend. Ik kwam er als 2de over de finish. Tussen de twee voorbereidingswedstrijden in deed ik de lactaattest lopen bij Pulso om nog beter in de specifieke zones te kunnen trainen richting mijn einddoel. Op 20 november startte ik in de Trail des Terrils van 23 km in Charleroi. Ook al zat de lactaattest nog wat in de benen, toch liep ik hier als 7de over de streep. Daarna volgden nog 3 weken tot het einddoel van deze winter. Na enkele telefoons met coach Matthias waarin hij me nog een aantal tips meegaf, was ik klaar om de strijd met de Ardennen aan te gaan. 

Sportevents schotelde een zeer interessante competitieformule naar voor. Aan de hand van 3 verschillende wedstrijden werd een totaalklassement opgemaakt. Zo stond er op zaterdagvoormiddag de Kamikazetrail van 4 km op het programma, in de late namiddag de Nighttrail des Coccinelles van 20 km en zondag de afsluitende Houffatrail van 25 km. 

In de Kamikazetrail ging het van bij de start meteen snoeihard! Iedereen wou als eerste het bos induiken om goed geplaatst te zitten. De trail had zijn naam niet gestolen, want er moest geklauterd worden op de hellingen om deze nadien weer naar beneden te glijden. In deze korte maar krachtige trail van 4 km met maar liefst 130 hoogtemeters finishte ik als 6de. Ik was hier toch wel redelijk diep moeten gaan om deze plek uit de brand te slepen. Maar zo heb ik het wel graag…

Later op de namiddag was er de Nighttrail des Coccinelles van 20 km. Na een nogal verwarrende start had ik het moeilijk om in mijn ritme te komen. Na een aantal kilometers kwam ik er echter door en kon ik mooi mijn eigen tempo lopen zonder veel naar andere lopers te kijken. Deze Nighttrail was een speciaal gegeven, want er was niet alleen een passage door de Ourthe, ja jawel je leest dit goed, door de Ourthe, maar bij deze wedstrijd was het verplicht om met een Petzl te lopen. Prachtig om in de verte al deze lichtjes te zien. Met een 15de plaats stond ik na twee wedstrijden nog net in de top 10 van het totaalklassement. 

In de nacht van zaterdag op zondag had het geregend in Houffalize, waardoor de trails er veel lastiger bijlagen dan voordien. Ook stond er veel vers bloed aan de start van de Houffatrail, lopers die de zaterdag niet hadden deelgenomen. Dit maakte het wel wat moeilijk om in te schatten hoeveelste ik liep voor het eindklassement. De frisse mannen zetten al meteen het gas open! Ik besloot om mijn eigen tempo te lopen want dit leek meer een overlevingstocht te gaan worden. Ik hield me aan het voedingsplan dat ik samen met Matthias had opgesteld. Veel van de klassementsmannen kregen het lastig. De twee wedstrijden van de voorbije dagen begonnen ook bij mij stevig door te wegen. Uiteindelijk kwam ik als 49ste over de streep en was het bang afwachten of ik alsnog in de top 10 zou eindigen voor het totaalklassement. Een drietal uren later stonden de resultaten op Chronorace.

BAM! Ik eindigde als 10de in het eindklassement!

Zeer tevreden met wat ik samen met Matthias en het hele Pulso team op een korte tijd heb kunnen realiseren! 

En dan nu een welverdiende (en vooral verplichte) rust!

Felix

Pulso-Preventielab atleet in de kijker: Sammy Schotte finisht Oman Desert Marathon!

The Road To Oman

 

Na een actieve voetbalcarrière besloot ik in april 2015 om te stoppen. Mijn wens was om ooit nog eens een marathon te lopen. In september was er de Alpro-Leiemarathon. Ik besloot om hieraan deel te nemen. Ik begon eerst enkele weken op eigen houtje te trainen, maar al gauw besefte ik dat daarvoor toch wel wat hulp nodig was. Ik koos ervoor om een eenvoudig 3-maanden schema te laten opstellen door Pulso-Preventielab.

Na 3-maand trainen liep ik de marathon uit in een tijd van 4u04’. Ik was echter gebeten door de loopkriebels en wou meer. Niet veel later besloot ik om me in te schrijven voor de marathon van Rotterdam in april 2016. Hiervoor stapte ik over op individuele begeleiding bij Pulso, om mijn grenzen verder te kunnen verleggen. De resultaten van de meer gedetailleerde schema’s bleven niet uit, 6 maand later liep ik al 45’ sneller dan mijn eerste marathon, met een tijd van 3u19’59’’.

Tijdens de voorbereiding vroeg een vriend of ik geen zin had om mee te gaan naar Oman. De Oman Desert Marathon, een race van 6 dagen en 165 km doorheen de woestijn, waarbij je al je benodigdheden voor deze race moet meedragen in een rugzak. Na enkele weken wikken en wegen viel het besluit: “Waarom niet!”

Vanaf dat moment begon een lange voorbereiding voor deze nieuwe uitdaging met Pulso coach Bart. Het werd een weg van talloze kilometers met op het einde tot soms wel 120 kilometer per week. De weken voor het vertrek optimaliseerde ik samen met diëtiste Louise Vandenbroucke mijn voedingsplan, gezien dit een van de belangrijke elementen was om de race te finischen. Ik had uitgerekend om de race te kunnen vervolledigen in 30u30’ en hoopte om eventueel in ideale omstandigheden de 24u te benaderen.

the-road-to-oman

Eens aangekomen in Oman begonnen de zenuwen toch serieus toe te nemen. Tijdens de eerste wedstrijd van 21km waren de zandheuvels redelijk beperkt, maar de aanpassing aan de omstandigheden zorgden ervoor dat deze race toch behoorlijk lastig was. Vanaf dag 2 waren de duinen een heel stuk hoger. Ik heb er verschillende te voet beklommen om zo energie te sparen om te kunnen lopen waar het vlakker was. Deze methode leverde me aan het einde van iedere race extra kracht op, waardoor ik in de laatste kilometers nog anderen kon inhalen. Daardoor eindigde ik uiteindelijk na 165 km op de 17e plaats met een tijd van 22u21’07’’, met als beste resultaat de 11e plaats tijdens de marathonstage

the-road-to-oman-1

Ik was echt verrast dat ik deze race zo ‘vlot’ tot een goed einde kon brengen. Het prikkelt me alleen maar meer om in de toekomst nog meer uit mezelf te halen. Met behulp van coach Bart ben ik er zeker van dat ik nog grenzen kan verleggen. Bij deze wens ik het ganse Pulso-preventielab team te bedanken voor hun hulp en raad.

 

Sammy Schotte

 

Atleet in de kijker: De Driedaagse van Cédric Pape in Italië (Stelvio).

Het verhaal over mijn fietservaring in Italië: De Stelvio en de Gavia. Of hoe Floris de Gavia de “De Cavia” noemt.

In het najaar van 2015 heeft Floris, een vriend van mi,j deelgenomen aan een fietsvakantie in de Pyreneeën. Floris vroeg of ik zin had om in juni mee te gaan naar de Gavia en de Stelvio met de Krant van West-Vlaanderen in samenwerking met Flamme Rouge. Ik heb even getwijfeld of ik dat wel zou aankunnen. In samenspraak met mama moest ik aan één voorwaarde voldoen: Mij laten begeleiden door een erkend sportlabo. Ik koos voor Pulso-preventielab te Zwevegem, na aanwezig te zijn op hun infosessie tijdens de bijeenkomst van Flamme Rouge. Mijn eerste afspraak was in december 2015, waar ik een fietstest aflegde om te kijken hoe het gesteld was met mijn conditie en wat mijn werkpunten zouden worden. Ik moest iedere maand een schema volgen dat Matthias (mijn trainer/coach) me doorstuurde. Door mijn job als tuinman (groendienst van Optima T ) die zwaar is, was dit niet altijd even makkelijk. Soms dacht ik: Is dit wel allemaal de moeite waard? Halfweg mei werd er opnieuw een test afgelegd om mijn evolutie te evalueren. Het resultaat was dat ik 11min langer kon fietsen en dat ik ook was afgevallen. Mijn coach Matthias was zeer tevreden over mijn resultaat en toewijding om het schema te volgen.

Wat later was de grote dag aangebroken: De reis richting Italië van vier dagen kon starten. Onze eerste maaltijd namen we in het hotel Nevada Bormio, om daarna de berg Bormio 2000 te beklimmen. Ik had een goed gevoel tijdens de beklimming van de 1ste berg van deze vakantie. ’s Avonds waren we moe maar voldaan na onze eerste lange dag in de bergen. De volgende dag stond Passo de Gavia of “Cavia” op het programma. Mijn eerste uitdaging, een berg van 25km, eerst naar het skistation Saint Catharina, waar het mooiste gedeelte van de klim begon. De ene haarspeldbocht na de andere. Naar het einde van de klim toe is het vooral zwaar tussen km 20 en 22, daar heb ik het meest afgezien. De euforie als je boven komt is niet te beschrijven. Nu weet ik waarom ik getraind heb, mijn eerste grote col is binnen! Ik was meer dan tevreden.

pape3

Nu moest ik nog naar beneden rijden, waar de bevoorrading opgesteld stond. Daar kon ik nieuwe energie op doen die we nodig om de volgende berg,  Lago di Cancano, te beklimmen. Een berg van 11km. Deze berg is niet gekend, maar onterecht, het is een absolute aanrader. Het was meteen ook de laatste klim van de dag, daarna fietsten we nog naar het hotel voor een warme douche en een deugddoende massage van een mooie Italiaanse jonge dame. Na de massage genoten we van het avondmaal met een goeie fles wijn bij de hand, om na te praten over wat we die dag hadden beleefd. Met een goed gevoel gingen we naar ons bed voor een welverdiende nachtrust want de volgende dag was het D-day: De Stelvio beklimmen. Met de nodige stress stond ik die morgen op. Eerst nam ik een rijkelijk ontbijt zodat ik goed opgeladen de Stelvio kon beklimmen. De bedoeling was om de twee kanten op te rijden, namelijk via Bormio en Praco. Maar dan sloeg het noodlot toe… Ik trapte mijn ketting kapot aan de kant van Bormio, de tranen stonden in mijn ogen. Gelukkig was Pedro daar, hij zei tegen mij “Beter een ketting kapot stampen dan een arm of een been breken”. Hij had wel gelijk! Ik heb die dag leren relativeren! Ik moest wachten op de volgwagen, want verder rijden met een gebroken ketting kon ik niet. Met pijn in het hart stapte ik in de volgwagen bij Joël, de assistent van Flamme Rouge. Vanuit de volgwagen moedigde ik de andere groepsgenoten aan die wel boven geraakten, daarvoor PROFICIAT !pape2

Samen met Jos was ik vroeger in het hotel, waar hij met heel veel geduld mijn ketting repareerde. BEDANKT JOS! Dankzij Jos kon ik zondagmorgen opnieuw fietsen voor de laatste keer in Italië. Op het programma stond een rustig rit. Een klim van 9 tot 10km en een rit van 20 à 25km. Eenmaal aangekomen in het hotel moesten we onze fietsen in de aanhangwagen steken en een douche nemen voor het laatste middagmaal. De bus kwam ons ophalen om 15u30. We vertrokken naar het vliegveld van Milaan Bergamo om in te checken richting Charleroi. Aangekomen in België stal Floris de show. Hij wou met een stewardess op de foto en dat is hem gelukt. Nadien keerden we terug richting het vertrouwde Roeselare.

Bedankt aan het team van Pulso-Preventielab, Flamme Rouge en Pedro van KW(Krant van West-Vlaanderen) voor de begeleiding en het organiseren van de mooie reis.

Eén ding heb ik geleerd deze reis en dat is leren RELATIVEREN nietwaar Pedro?

Pape Cédric

Pulso-Preventielab atleet in de kijker: Pushing marathon limits – Bjorn Voet

Pushing marathon limits…

Na een jaar trainen met coach Bart van Pulso-Preventielab wou en zou ik mijn PR op de marathon onder de 2u40 willen verbeteren. Maar dat is vlugger gezegd dan gedaan…

De eerste poging in het najaar van 2015 op de ‘In Flanders fields marathon’ is mislukt. Na een goede 25km gelopen te hebben, kon ik mijn tempo niet meer aanhouden. Aan kilometer 40 heb ik zeker 3 min stil gestaan met krampen. Mijn eindtijd bedroeg 2u42. Hoe het komt? Te weinig km getraind? Te weinig gedronken of gegeten onderweg? ‘We zullen het uitzoeken’, zei Bart me.

Dus in 2016 een nieuwe marathon gekozen, de ‘Marathon van Antwerpen’. In januari zijn we gestart met de trainingen. Ik heb ervaren dat een marathon voorbereiden in de winterperiode veel zwaarder is dan in de zomermaanden. Al mijn trainingen werk ik ‘s avonds af na 19u30 en meestal had ik dan veel wind, regen en de koude tegen me. Vele lange duurlopen, tempo’s en intervaltrainingen met een dwaallicht op de buik, liep ik langs het Ijzerbekken de donkere wegen in.

Soms dacht ik: ‘Wat gaan de mensen wel zeggen als ze me tegenkomen?’ Maar ik kwam niemand tegen, enkel een haas, konijn of een wilde gans. De trainingen liepen lekker, ik liep met een goed gevoel, soms moest Bart mij wat temperen, maar of ik dit deed is een andere vraag…

Bjorn Voet.jpg 2

In de voorbereiding staken we ook enkele wedstrijden. De eerste was op 28 februari ‘Kortemark loopt’ (20km), vooraf wat ziek geweest en gestart met beperkte ambitie. De wedstrijd kunnen afwerken aan een gemiddelde van 16,95 km/u, best tevreden. De tweede wedstrijd was ‘Oostende-Brugge 10 miles’. Het was er slecht weer: hagel, regen en wind. Geen weer om een hond door te jagen! Toch was ik goed gestart en het liep lekker: Een gemiddelde van 17,11km/u en als eerste in mijn reeks (+40) aangekomen, dat geeft vertrouwen. Als derde wedstrijd liep ik te Beselare opnieuw een 10 miles, op 19 maart. Deze wedstrijd heb ik kunnen lopen in goede weersomstandigheden. Zoals gewoonlijk had ik er weer zin in. Eens gestart nam ik de wedstrijd in handen en liep de eerste helft mee in de kopgroep van drie. In de voorlaatste toer van 5 toeren trok ik dan alle registers open en was ik weg. Ik kwam als eerste over de meet aan een gemiddelde van 17,33km/u.  Het vertrouwen was er en zo gingen we de laatste weken van voorbereiding in.

Op 17 april was het D-day: ‘de Marathon van Antwerpen’. Op 16 april zijn we met gezin naar Antwerpen vertrokken, ‘s avonds nog eens een zestal km losgelopen en ik voelde dat het wel goed zat. De start was voorzien om 9 uur. Rond kwart voor acht zijn we naar de start op de linkeroever gegaan en ik was rustig, wat niet veel gebeurt voor een wedstrijd. Ik had in samenspraak met Bart een schema opgesteld: mijn tempo, wat en wanneer ik eet en drink. Gewoon om de ‘misschien gemaakte fouten’ niet te maken deze keer, en misschien ook voor het vertrouwen…

Bjorn Voet

Om stipt negen uur ging het startschot af en samen met drie ploeggenoten liepen we een tempo van 16 à 16,3 km/u. Deze tijd is goed om een eindtijd van 2u38 te behalen. Amper vijf km ver en daar kwam de eerste regenvlaag aan, dat beloofde! Maar die deed deugd, we waren wakker! Constant namen we wat kopwerk van elkaar over en liepen een heel strak tempo. Dat is het voordeel: We kennen elkaar goed en hebben heel veel respect voor elkaar.

Mijn fietsbegeleider Peter bevoorraadde mij op de juiste km’s en alles liep gesmeerd. Op 21 km kwam ik met de juiste tussentijd door, maar in mijn achterhoofd zit nog steeds: Een marathon start pas op 35 km!

En inderdaad op km 31 begon ik het moeilijk te krijgen. Ik moest lossen van ons groepje. Verdorie!!!

Na enkele km alleen op 30 à 40m meter achterstand en een klimmetje in de benen, kreeg ik plots mijn goede benen terug en kon ik opnieuw een gemiddelde van 16 km/u aan. Ik sloot terug aan bij mijn collega’s. Mijn fietsbegeleider gaf me nog vlug wat te eten en drinken en ik zat weer in de wedstrijd.

Na 42 km kwam ik over de eindstreep in een tijd van 2u38’21”. Op een 14de plaats en 2de na een Duitser in mijn reeks (+40). Super tevreden was ik na afloop, niet moe zoals na andere marathons! Enkele dagen na de wedstrijd hebben we de wedstrijd nog eens geanalyseerd. Ik heb de hele wedstrijd hetzelfde tempo kunnen lopen, bijna nergens zat er verval in, dus iedereen dik tevreden, op naar het volgende doel! Vorige week heb ik terug een lactaattest lopen afgelegd en die ziet er weer positief uit. Goed voor mijn volgende grote doel, namelijk het provinciaal kampioenschap halve marathon op 5 juni.

Bedankt Bart, Matthias en Stefaan voor de professionele en sterke begeleiding.

Hopelijk kunnen we de grenzen verder verleggen zoals we bezig zijn.

 

Bjorn.

Pulso – Preventielab atleet in de kijker: Het voorjaar van Piet Allegaert

Brussel Opwijk: Eerste echte test

Vanaf het begin van deze winter word ik begeleid door Pulso-Preventielab. Ik heb daarvoor gekozen omdat dit sportwetenschappelijk centrum samenwerkt met mijn ploeg EFC-Etixx en ik dit jaar toch meer gestructureerd wou trainen doorheen het jaar.

De wintervoorbereiding startte eigenlijk met 6 weken revalideren van een val vorig seizoen. Daarna kon ik mij volledig focussen op de trainingen met de fiets. Ik volg mijn studies nu ook via afstandsonderwijs zodat de combinatie wat makkelijker is. In de examens probeerde ik zo goed als mogelijk mijn trainingsprogramma, dat wordt opgesteld door Matthias Boetens, te volgen. Dit lukte vrij goed en ook voor mijn examens slaagde ik over de hele lijn. Na de examens was het volle focus op mijn trainingen voor een aantal weken.

Met de ploeg gingen we in februari op stage naar Mojacar, waar er goed gewerkt werd. Toen ik terugkwam legde ik bij Pulso mijn beste inspanningstest af van de voorbije jaren en wist ik dat ik klaar was voor het begin van het wielerseizoen. Er werd meteen een klassieker voorgeschoteld, namelijk Brussel-Opwijk. Ik wou er mij al in de kijker rijden, omdat de eerste wereldbekers van het seizoen (Kattekoers en Ronde van Vlaanderen) al vroeg op het seizoen vallen.

Na 10 km ging ik al met 9 anderen in de aanval. Die kopgroep dikte stelselmatig aan tot 25 man. Uit die 25 man ging ik nog eens in de aanval met 6 anderen. We kregen echter nooit een grote voorsprong en moesten goed blijven samenwerken om voorop te blijven. In het zicht van de rode vod probeerde ik met een late uitval alleen aan te komen. Ik werd teruggehaald en ging direct nog eens, maar tevergeefs. Ik werd voor de 2e maal teruggegrepen. Het werd dus een spurt met 7 man waar ik toch nog een mooie 3de plaats kon behalen. Ik kon me dus in de kijker rijden en dit eerste podium heeft me veel motivatie gegeven om te blijven werken naar die grotere doelen toe.

Brussel-Opwijk-2016-113

Paris – Troyes: Sterk gevoel, opnieuw bevestiging.

Na een goeie en zware trainingsweek, waarvan 3 dagen met de nationale ploeg, startte ik zonder al te veel verwachtingen in de snelheidsrace van Mol. Ik trainde veel uren, in samenspraak met trainer Matthias, met het oog op de Nations Cup volgende week, dus ik kwam niet 100% fris aan de start.

In het begin van de koers hield ik me dan ook wijselijk wat afzijdig. Na 80 kilometer kreeg ik er zin in en trok ik zelf eens goed door en opeens was er een kopgroep van 19 man. De samenwerking verliep niet altijd vlot, maar toch kregen we uiteindelijk een maximale voorsprong bij elkaar gefietst van 40 seconden.

Op 4 km van het einde waagde ik mijn kans en probeerde ik alleen weg te komen, maar op een kleine 2 km van het einde werd ik jammer genoeg terug ingelopen. Het werd dus een spurt met beperkte groep, waar ik een mooie 4 de plaats uit de brand kon slepen. Ik kon met een zeer tevreden gevoel naar huis, zowel over de uitslag als over de conditie.

Komende zondag vindt de eerste grote afspraak van het seizoen plaats, namelijk de Nations Cup Gent-Wevelgem die verreden wordt met landenploegen. Daar probeer ik opnieuw een goed resultaat te behalen.

IMG_20160229_195049

 

Nations Cup Gent – Wevelgem

De eerste Nation’s cup van het jaar en mijn eerste selectie voor de nationale ploeg bij de beloften. Een wedstrijd op mijn trainingsparcours en dus startte ik met toch wat ambitie. Al snel ging er een groepje vandoor die maximaal 3 min kreeg. Wanneer we bijna in de Moeren waren, ontstonden er waaiers. Ik zat mee in de eerste waaier van een man of 20. Toch kwam alles terug samen door de tegenwind.

Eénmaal in de bergzone kon ik mij altijd goed vooraan houden. In de finale reden er 5 man weg die konden sprinten voor de overwinning. Ik zat in de achtervolgende groep van ongeveer 20 renners en werd 19 de. Een kleine ontgoocheling, maar toch een goed gevoel overgehouden aan die koers.

 

Ronde Van Vlaanderen

RVV

De Ronde van Vlaanderen was mijn tweede selectie voor de nationale ploeg na Gent-Wevelgem (Kattekoers). Het parcours was na de helse editie van vorig jaar wel sterk hertekend. Geen enkele kasseiberg uit de echte Ronde zat in het parcours: geen Taaienberg of Kwaremont, geen Koppenberg of Paterberg. Toch bleken de plaatselijke ronden met de Achterberg, de Boigneberg en de Wolvenberg taai genoeg om het peleton in groepen te laten scheuren.

De grote voorbereidende ronde was echter niet selectief genoeg. Een groepje van vijf kreeg een vrijgeleide van het peleton. Pas na 2/3 van de wedstrijd kregen we die terug in het vizier. Onder andere onder mijn impuls sloten we met een aantal anderen aan bij de beklimming van de Berendries. Samen met 13 anderen op kop en tal van verschillende nationaliteiten… dat zag er goed uit. Bij de eerste beklimming van de Wolvenberg was echter alles terug te herdoen.

In de plaatselijke ronden begon het spel van de ontsnappingen en van de wind. Ik kon me vooraan handhaven tot bij de afdaling van de Eikenberg. Bij het oprijden van de Boigneberg raakte ik verwikkeld in een serieuze valpartij. Ik ging over de kop, scheurde met mijn armen over het asfalt en bezeerde mijn bekken. Voor ik goed en wel kon rechtstaan, was mijn koers over. Beduusd ben ik nog tot aan de finish doorgereden. Toen heb ik gekozen voor de Rode Kruistent (een les uit de Paris-Roubaix van vorig jaar) en de laatste plaatselijke ronde heb ik laten varen. Gelukkig kon Christophe Noppe nog een mooie 12de plaats versieren. In het Belgische kamp was het anders wel kommer en kwel. Jenthe Biermans en Kevin Deltombe achteruitgeslagen door lekke banden en vooral Nathan Van Hooydonck die met een sleutelbeenbreuk een deel van zijn voorseizoen in rook ziet opgaan.

Piet Allegaert.

Pulso-Preventielab atleet in de kijker: Stan-Louis Bufkens tijdens de IM 70.3 SU

Voila. Hier sta ik dan.

Zij aan zij met mijn vriendin Elke. Samen aan de start van de 70.3 IM in Zuid-Afrika.

Maar eerst even terug. Terug naar een aantal maanden van training. Training, maar ook opoffering. Ik ben het natuurlijk wel al gewoon en weet wat trainen voor een IM inhoudt.

De Voorbereiding

Toen mijn vriendin eind augustus met het idee kwam om er eentje samen te doen in Zuid-Afrika heb ik dan ook niet lang getwijfeld. Hoewel… De wedstrijd stond gepland op 24 januari. Dat betekende dus vele trainingsuren in lange broek, dikke truien en flashy mutsen om de Belgische winter te trotseren. Zo gezegd, zo gepland, zo gedaan. Samen met Elke de fiets op en weg waren we. Eerst echter nog even bij de fietswinkel langsgegaan, want Elke had eind augustus namelijk nog geen koersfiets, laat staan een aantal fietskilometers in de benen. Voor haar kon je dus echt wel van een IM-avontuur spreken.

De eerste weken werkte ik samen met Pulso coach Matthias vooral aan mijn basisconditie. Lange looptrainingen na mijn werk, lange zwemtrainingen voor mijn werk en tussendoor draaide ik mijn rollen warm in de garage. Eigenlijk kon ik niet klagen over mijn voorbereiding, wat op Trainingpeaks werd gezet door Matthias volgde ik zou goed mogelijk op. Nu en dan wel eens afgezien toen ik om 22u ’s avonds solo langs de Leie liep, maar voor de rest viel de koude winter heel goed mee. Naarmate de trainingsweken vorderden, werden er ook af en toe vrij pittige trainingen in het schema toegevoegd, alles in samenspraak met Matthias, om mij topfit aan de start te krijgen in Zuid-Afrika.

De Wedstrijd

De wedstrijd zelf begon al bij aankomst in de luchthaven van Port Elizabeth. Plots 30 graden en felle zon op de snuiter. Vanaf nu smeerde ik elke dag zonnecrème zoals een Chinese toerist. Een paar acclimatisatie-dagen later stonden we aan de start, oog in oog met de Indische oceaan. Deze keer was Elke niet mee als supporter maar als echte IRONWOMAN in wording. De stress die ik normaal voor een wedstrijd voel was amper merkbaar. Ik had me heel degelijk voorbereid met mijn coach en de rolling swim-start speelde hierin ook een grote rol voor mij. De ervaring die op ons wacht, een 70.3 IM in Zuid-Afrika, is een onbeschrijfelijk en fantastisch gevoel.

Mijn zwemonderdeel was zeker niet slecht. 36 minuten zwemmen in surfers-golven was voor een trage vis zoals mezelf beter dan verwacht. De trainingskilometers in het zwembad worpen hun vruchten af. Zoals altijd was ik heel blij als ik mijn fietshelm opzette. Mijn favoriete onderdeel kon beginnen. Het golvende parcours met 1300 hoogtemeters was niet meteen op mijn maat geschreven, 4 à 5 beaufort wind dan weer wel. Zonder veel na te denken ging ik op mijn aero-bars liggen en weg was ik. De eerste 45km waren de zwaarste. Veel positieve hoogtemeters, weinig dalen. Maar de benen waren goed. Ik haalde tientallen atleten in en kreeg onderweg hier en daar een complimentje over mijn TT-fiets. Aan het keerpunt kon mijn wedstrijd echt beginnen. Veel dalen, iets minder stijgen. Nu kwam mijn lichaam van 85kg beter van pas. Gaan met die banaan dacht ik, terwijl ik snel nog een gelletje achter mijn kiezen stak.

1249_010860

Na 2u49min kwam ik aan in de transitie-zone. De tijdens de winter opgebouwde basisconditie zorgde ervoor dat ik fris en tevreden kon beginnen aan het looponderdeel. De eerste 3km verliepen perfect. Ik liep een mooi tempo rond de 4’30 en mijn spieren gaven geen krimp. Ik verslikte mij echter in een bekertje cola. Niets ernstigs dacht ik, tot ik plots moest overgeven. Al mijn energie in één keer kwijt. Versuft en verbaasd wandelde ik op zoek naar de medical tent. Opgeven dan maar, dacht ik. Die gedachte zette ik al even snel om naar motivatie om te blijven doorgaan. Een IM-wedstrijd, in zo’n land, in de zomerse zon, samen met je vriendin. Stop met zagen en ga door. Die 18 overige kilometers waren de langste uit mijn prille triatlon-carrière. Geen zin meer in gels of cola. Enkel water, koude sponsen en veel karakter sleepten mij naar de finish. Volledig leeg, echt vollédig léég, maar voldaan kwam ik aan.

1249_032652

Ik haastte mij (relatief gezien) naar de laatste kilometer-zone om mijn vriendin Elke te zien finishen. 5 maanden geleden zwom ze nog geen 50m crawl en kocht ze haar eerste koersfiets. Nu finisht ze een 70.3 IRONMAN in het land waar ze geboren is. Zot. Een aantal dagen later heb ik Elke ten huwelijk gevraagd. Nadat ze volmondig “ja” heeft geantwoord beleefden we de reis van ons leven.

Een IM in Zuid-Afrika, ik kan het alleen maar aanraden. Zeker onder goede begeleiding van een coach, die ik heb gevonden bij Pulso- Preventielab.

Eén tip: smeer je goed in en koppel er een leuke reis aan. Ik geef het maar mee…

 

Stan – Louis Bufkens.